نجم الدين جعفربن حسن مشهور به محقق حلّى، علامه حسن بن يوسف بن مطهر حلّى، پسرش فخر المحققين محمد بن حسن حلّى، شهيد اوّل محمد بن مكى عاملى، جمال الدين مقداد بن عبداللّه‌ سيورى معروف به فاضل مقداد، احمد بن محمد بن فهد اسدى حلّى، على بن حسين عاملى كركى مشهور به محقق ثانى، شهيد ثانى زين الدين بن على بن احمد عاملى و فقهايى ديگر، از اعلام اين دوره‌اند.

مهمترين ويژگى هاى اين دوره فقهى

١ . استقلال فقه اماميه از مذاهب فقهى ديگر، اين دوره فقهى را از دوره‌هاى قبل متمايز مى‌كند. فقه شيعه در اين دوره، راه خود را هم در محتوا و هم در روش از مذاهب ديگر جدا كرده و در استدلال فقط بر منابع شيعى متكى است و به جز در كتاب‌هاى فقه مقارن، توجهى به فقه عامه و روش هاى آن ندارد. مقايسه تأليفات فقهى اين دوره با تأليفات فقهى دوره‌هاى پيشين، استقلال اين دوره را در روش و محتوا، به وضوح نشان مى‌دهد.

٢. درعلم اصول فقه، كتاب هايى مثل معارج الاصول محقق حلى و نهاية الوصول إلى علم الاصول علامه حلّى، تأليف شدكه اصالت و عمق و اتكا بر اصول و قواعد به دست آمده از روايات ـ همانند اصل استصحاب كه از متن روايات اخذ شده ـ وجه امتياز آنهاست. محقق حلى قاعده استصحاب را دليل پنجم از ادله فقه و در كنار ادله چهارگانه ديگر(كتاب، سنت، عقل، اجماع) قرار داد. همچنين، مسايل اساسى علم اصول، مانند حجيت خبر ثقه در اين كتابها، بسيار منقح‌تر و گسترده‌تر و فراگيرتر مورد بحث قرار گرفت.

٣ . در حوزه علم درايه، انديشه فقهى در اين دوره به نظريات جديدى منتهى شد. براساس اين نظريات، حديث به چهار قسم تقسيم شد: صحيح، حسن، موثق، ضعيف، درحالى كه پيش از آن، حديث فقط به دو قسم صحيح و ضعيف تقسيم شده بود. اين تقسيم بندى جديد، نتيجه توسعه بحث حجيت خبر و احد و مبناى آن بوده كه آيا فقط خبر