فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١٧٢ - هر دم از اين باغ برى مى رسد رضا استادى

نكاتى كه به نظر رسيد و فعلاً زمينه مطالعه بيشتر نبود :

١ ـ ص ١١٧ امام وزان فعال بمعنى مفعول... اگر امام و مأموم استعمال فراوان داشته باشد نبايد امام هم به معنى مأموم باشد.

ص ١١٧ ان الامام هو... القاصد... هادى و مقصود و مقتدى به و مقدم مناسب است اما قاصد نبايد ذكر شود. مناسب نيست.

در ص ١١٨ گفته شده «امام خليفة اللّه‌ فى ارضه» است و آيه «يا داود» نقل شده با اينكه آيه دلالت بر خليفة اللّه‌ بودن امام ندارد.

در ص ١٢١ براى دوازده امام بايد به منتخب الاثر كه سيصد روايت و جامع الاثر كه حدود ششصد روايت در اين زمينه دارد ارجاع مى شد نه فقط اثبات الهداة.

در ص ١٢٦ شهادت امير مؤمنان ٢٣ رمضان دانسته شده كه اشتباه است.

در ص ١٢٦ عمر امير مؤمنان ٦٣ سال دانسته شده با اينكه اگر سال تولد مورد اختلاف است در عمر هم به تبع آن بايد چند قول نقل شود يا مانند موارد ديگر گفته شود: المشهور انّه...

در ص ١٣١ آمده «و معه (الحسين ـع‌ـ) نحو من سبعين شهيداً» عدد لازم نبود؛ زيرا در كتابهايى كه در اين زمينه نگاشته شده عدد را بيش از دويست نفر نوشته‌اند؛ مثلاً كتاب فرسان الهيجاء.

در ص ١٣٧ آمده «و قد كتب من اجوبة مسائله هوفقط اربعماة مصنف». اين مطلب اگر درجايى هم به همين عبارت آمده باشد دقيق نيست چون بسيارى از روايات اصول اربعماه مسبوق به سؤال نيست.

در ص ١٤٠ در مورد امام هادى عليه السلام شهادت تعبير شده و درغير امير مؤمنان و امام حسين و امام كاظم عليهم السلام وفات تعبير شده كه جاى سؤال و سخن دارد .

در ص ١٤٦ به بعد كه بحث از حجيّت احكام صادره از اهل بيت(ع) است به