محور اصلى دين، همان عقايد دينى است. آنچه كه دين به خاطر آن آمده است و سرلوحه دعوت خود قرار داده است، چيزى نيست جز ايمان به خداوند به عنوان مبدا و مبدع عالم و ايمان به معاد و ادامه زندگى در جهان آخرت و ايمان به نبوت و سفارت پيامبر، يعنى سه اصل: توحيد، معاد، و نبوت.

دين تنها راه صلاح و فلاح واقعى انسانها را اين مى‌داند كه غرق در هواها و هوسهاى زندگى محدود دنيا نشوند و بدانند كه عالم و آدم بى حساب آفريده نشده‌اند. ايمان بياورند به آفريننده هستى و ادامه هستى در جهانى ديگر و به صورتى ديگر و در اين باره گفتار پيامبر را تصديق كنند. معتقد ساختن انسانها به يك چنين زندگى، عالى‌ترين هدف دين است.

و اما وظيفه اصلى عناصرتربيتى اخلاقى و تشريعى دين، همانا تثبيت و استحكام عناصر اعتقادى دين نزد دينداران است. پايبندى به انبوه حلالها و حرامها در زندگى و شناسايى فضيلتها و رذيلتها وسيله‌اند براى صيقلى دادن درون و برون انسان به منظور پذيرش خالصانه و صادقانه ايمان كه جوهر اصلى ديانت است. اگر مجموعه تعاليم دين را به شكل مخروطى فرض كنيم، عقايد دينى قاعده مخروط و تعاليم اخلاقى تربيتى، و شريعت، سطوح جانبى آن را تشكيل مى‌دهند.

انسان به واسطه وسوسه‌هاى درونى و جذبه‌هاى زندگى مادى و سلطه كششهاى نفسانى، همواره در معرض انحراف از مسير هدايت و لغزش از صراط مستقيمى است كه دين پيش پاى او گذاشته است. از سويى حقايقى كه متعلق ايمان قرار مى‌گيرند، بسيارلطيف و دير يابند و استمرار عقيده بدانها تلاش بسيار مى‌خواهد. لذا با توجه به اين روحيات انسان، مقررات دامنه‌دارى، چه به صورت توصيه‌هاى اخلاقى و تربيتى و چه به صورت دستور العملهاى قانونى در دين وضع شده است، تا هم حيات فردى انسان را از