اين قبيل حوادث كه، اگر خودمان بوديم، به پرسشها جواب مى‌داديم، حالا كه خودمان نيستيم به آنها مراجعه كنيد. بنا بر اين قدرت استنباط احكام و تشخيص حوادث زمان و توان تصميم‌گيرى، ملاك جواز رجوع در حوادث به آنان است.

يعنى دادن امامت در حد خودش به كسى كه اين توان را دارد، داده مى‌شود.

فقه اهل بيت: آيا اين امامت، از جهت تبيين مسايل شرعى نيست؟

آيت اللّه‌ يزدى:اين نيابت از جانب امامت است. اصولا امامت داراى دو حيثيت است:

١. تبيين كننده احكام شرعيه و احكام اللّه‌.

٢. تصرف حاكمانه در امور امت اسلامى، مانند پيامبر اكرم، صلى اللّه‌ عليه و آله. آن حضرت، يك عنوان تبيين احكام اللّه‌ را داشت و ديگرى ولايت بر امت اسلامى، كه آيات شريفه قرآن، در موارد متعدد، بر اين دو سمت تاكيد مى‌نمايد به عنوان مثال، آيه شريفه:

{و ما على الرسول الا البلاغ المبين. }

بر پيامبر جز رساندن آشكار جپيام الهى‌ج نيست.

تنها به رسالت و ابلاغ احكام اشاره دارد و آيه شريفه:

{و ما كان لمؤمن و لا مؤمنة اذا قضى اللّه‌ و رسوله امرا ان يكون لهم الخيرة... }

هر گاه خدا و پيامبرش چيزى را مقرر كنند، هيچ مرد و زن با ايمانى را نشايد كه در آن [به ميل خويش ]گزينش كنند.

(١٧)همان.