خداوند در اين آيه رسالت را مسلم گرفته و لزوم اطاعت از دستورات پيامبر را يادآورى مى‌كند. مانند ديگر آياتى كه با واژه‌هاى: {اطيعوا اللّه‌ و اطيعوا الرسول } آمده است.

اين دو عنوان، پس از رحلت پيامبر اسلام،صلى اللّه‌ عليه و آله،، به ائمه،عليهم السلام،، يكى پس از ديگرى، منتقل شد. فرقى كه داشت در اين بود: رسول اكرم،صلى اللّه‌ عليه و آله،، احكام را از وحى مى‌گرفتند و ائمه،عليهم السلام، احكام از رسول،صلى اللّه‌ عليه و آله، گرفتند؛ اما حيثيت‌حق تصرف در اداره امت اسلامى و تبيين احكام شرعى، در زمان غيبت، به كسى كه جاى امام عصر،عجل اللّه‌ تعالى فرجه الشريف، قرار گرفته، رسيده است و او نيز، دو حيثيت را دارد: هم مبين احكام اللّه‌ تعالى است، به دليل اين كه توان شناخت احكام خدا را و احكام خاندان عصمت و طهارت را دارد و هم حاكم است و حكومتش را از همين ارجاعى كه در حوادث واقعه داده‌اند، به دست مى‌آوريم؛ زيرا به نظر من، منظور از حوادث واقعه، بيان احكام نيست كه مراجعه كنيد و بپرسيد حكم خدا چيست، بلكه حوادث واقعه، جنگ، صلح، فتن و بدع و موارد ديگر است.

بنا بر اين، فهم احكام شرعيه، يك مساله است كه با تعبير «نظر فى حلالنا و حرامنا و عرف احكامنا» آمده است و اين كه مرجع حوادث واقعه باشد، موضوعى ديگر است.

تصور من اين است كه از مجموع روايات و توقيعات صادره، مى‌توان استفاده كرد كه در زمان غيبت، فقيهى كه جاى امام،عليه السلام، است، هم بايد احكام خدا را بيان كند و هم بايد در برابر بدع و فتن ايستادگى كند و نگهدار دين خدا از دستخوش حوادث باشد، با مخالفين دين خدا برخورد كند و اگر كسى بدعتى در دين خدا ايجاد كرد، چنانچه بدعت گذار مستحق اعدام باشد، حكم