نهايت اين كه، جدا كردن زن از شوهر و زدودن مانع از ازدواج او، لازم است، تا به فساد نيفتد و اين مقدار، مقتضى فرض درستى طلاق و نفوذ آن نيست، بلكه براى درستى ازدواج مجدّد زن، كافى است او را، به حكم شارع، مطلّقه اعتبار كنيم و اين، غير از فرض درستى و نفوذ سه بار طلاقى است كه از سوى شوهر، صادر شده است.

عن عبداللّه‌ بن محرز، قال: قلت لأبي عبداللّه‌(ع): رجل ترك ابنته و اُخته لأبيه و أُمّه، فقال: المال كلّه لأبنته و ليس للأُخت من الأب و الأُمّ شيء.فقلت: فانّا قد احتجنا إلى هذا و الميّت رجل من هؤلاء الناس و اُخته مؤمنة عارفة. قال: فخذ لها النصف، خذوا منهم كما ياخذون منكم فى سنّتهم و قضاياهم،قال ابن اُذينه: فذكرت ذلك لزرارة، فقال: انّ على ما جاء به ابن محرز لنوراً. خذهم بحقّ فى احكامهم و سنّتهم كما ياخذون منكم فيه. (٥)

عبداللّه‌ بن محرز از ابو عبداللّه‌، عليه السلام، روايت مى‌كند و مى‌گويد: به حضرت عرض كردم:

مردى است كه از خود دختر و خواهرى (پدرى و مادرى) باقى گذارده است.

حضرت فرمود:تمامى ميراث او، از آن دختر است و خواهر او، چيزى به ارث نمى‌برد.

عرض كردم: ما به اين مال، نياز داريم؛ زيرا اين خواهر، چيزى ندارد و شخص متوفى سنّى است، در حالى كه خواهرش شيعه و عارف [ به حق اهل بيت ]است.

(٥)تهذيب الاحكام، ج٩، ص٣٢١، استبصار، ج٤، ص١٤٧، كافى، ثقه الاسلام كلينى، ج٢، ص٢٦٣، دارالتعارف، بيروت، با اندكى اختلاف. طريق شيخ به على بن الحسن بن فضال، ضعيف است اگر چه خود او موثق است. جعفر بن محمد بن حكيم خثعمى از ثقات ابن قولويه در كامل الزيارات است. جميل بن درّاج، موثق است و از اصحاب اجماع است. در باره عبداللّه‌ بن محرز، توثيقى به دست ما نرسيده و ستايش زراره از او در اين حديث، ازطريق خود اوست.