زنى كه با او آميزش جنسى شده است، اگر به سن بلوغ نرسيده و همسالانش نيز چنين‌اند،نزد بيشتر فقهاى ما، عده‌اى بر او نيست، برخى از ايشان، عده را واجب مى‌شمارند و همه اهل سنت نيز، بدين سو رفته‌اند.

تا اين كه مى‌نويسد :

«الايسة من المحيض و مثلها لاتحيض لا عدة عليها مثل الصغيرة التى لاتحيض مثلها و من خالف هناك خالف هيهنا. و قالوا عليها العدة بالشهور على كل حال.» (٧)

زن نااميد از عادت ماهانه كه همسانهايش عادت نمى‌بينند، عده‌اى بر او نيست، مانند خردسالى كه همسالانش قاعدگى ندارند، هر يك جاز علماج كه در مساله پيشين مخالفت كرد، در اين جا نيز چنين كرده و گفته است:به هر روى، بر اوست كه آن ماهها را عده بدارد.

سخن درباره اين گفتار، همان گونه است كه در عبارت «نهايه» گذشت كه آيا مى‌توان گفت «نا اميد» مساله ما را نيز در بر مى‌گيرد و يا روى به سويى ديگر دارد، يا اين كه اشاره‌اى، به موضوع سخن ما دارد.

در بخش عده از كتاب «خلاف» مى‌نويسد:

«مسالة ١: الاظهر من روايات اصحابنا ان التى لم‌تحض و مثلها لاتحيض و الايسة من المحيض و مثلها لاتحيض لا عدة عليهما من طلاق و ان كانت مدخولا بها و خالف جميع الفقهاء فى ذلك و قالوا يجب عليهما العدة بالشهور و به قال

(٧)مبسوط، شيخ طوسى، ج٥، ص٢٣٤ و ٢٣٩، المكتبة المرتضويه (حيدرى)، تهران، ١٣٧٨ هـ .