عن اسحاق بن جرير عن ابى عبدالله(ع) قال: قلت له: الرجل يفجر بالمراة ثم يبدو له فى تزويجها هل يحل له ذلك ؟ قال: نعم اذا هو اجتنبها حتى تنقضى عدتها باستبراء رحمها من ماء الفجور فله ان يتزوجها و انما يجوز له ان يتزوجها بعد ان يقف على توبتها. (٦٢)

از امام صادق(ع) پرسيدم: مردى با زنى زنا كرده و سپس مى‌خواهد با او ازدواج كند، آيا اين كار برايش رواست؟ فرمود: آرى اگر از او دورى كند، تا عده وى به سر آيد و هويدا گردد كه رحم زن، از زنا باردار نيست، مى‌تواند با او ازدواج كند. زنهار كه هنگامى مى‌تواند با او ازدواج كند كه از پشيمانى و بازگشت آن زن آگاه گردد.

اين روايت مى‌رساند كه باردار نبودن رحم از راه عده، هويدا مى‌گردد، ولى نمى‌رساند كه اين آشكار شدن، همه علت در عده زن طلاق گرفته است؛ زيرا روايت درباره عده نگهداشتن از زنا آمده و شايد راز و رمز آن با راز و رمز عده طلاق يكى نباشد، چنانكه سر عده مرگ و طلاق با يكديگر يكى نيستند. آرى مى‌توان به گونه‌اى از آن تاييد را دريافت؛ چرا كه گمان مى‌رود همين سر، در عده زن طلاق گرفته هم يافت شود.

مانند اين روايت، در تحف العقول نيز آورده است. (٦٣)

با اين همه، روايت ديگرى وجود دارد كه با اين دسته ناسازگار است و آن، صحيحه ابى عبيده حذاء است:

عن ابى عبيدة الحذاء قال: سئل ابو جعفر(ع) عن خصى تزوج امراة و هى تعلم انه خصى؟ قال: جائز. قيل له: انه مكث معها ما شاء الله ثم طلقها، هل عليها

(٦٢)همان، ص ٤٦٨ .
(٦٣)همان، ص ٤٧٦ .