اختلافى در ميان فقها نيست كه هر يك از آميزش و برخورد با زن، با آميزش تا ختنه گاه، هر چند انزالى نداشته باشد، انجام مى‌پذيرد، اگر چه آن مرد فاقد بيضه باشد، تا چه رسد به كسى كه از اين جهت، بيمار است. چنين كسانى معمولا انزال نداشته و روشن است كه باردار كردن زن از ايشان نمى‌آيد. پس آميزش با وارد كردن آلت تناسلى انجام مى‌گيرد، كه عرف و لغت هر دو گواه بر آنند و عنوان حكم در روايات و فتواهاى فقها همين است و بلكه هر دو گونه اجماع بر آن يافت مى‌شود. چه، بسيار روشن است كه برخورد دو ختنه گاه كه غسل و عده در روايات بسيار فراوان يا متواتر همين است و اين كه عده براى آگاهى از باردار نبودن رحم است، منافاتى با آن ندارد كه قانونگذار اسلام، همين حكم را در جايى كه باردار نبودن روشن است نيز آورده باشد، چنانكه در برخى از حكمهاى ديگر چنين مى‌يابيم.

روايت صحيحه حذاء اگر چه در مورد خود با صحيحه بزنطى ناسازگار است، ولى فقهاى ما صحيحه دوم را نگرفته و بدان عمل نكرده‌اند.

عن احمد بن محمد بن ابى نصر قال: سالت الرضا(ع) عن خصى تزوج امراة على الف درهم ثم طلقها بعد ما دخل بها؟ قال : لها الالف التى اخذت منه و لا عدة عليها. (٦٦)

از امام رضا(ع) پرسيدم: مردى خواجه با زنى ازدواج كرد و هزار درهم برايش مهر برگردن گرفت و پس از آميزش و زناشويى او را طلاق داد.

فرمود: هزار درهمى كه زن از او گرفته، از آن همان زن است و عده‌اى هم بر او نيست.

(٦٥)جواهر الكلام، شيخ محمد حسين نجفى، ج٣٢، ص٢١٢.
(٦٦)وسائل الشيعه، ج١٥، ص٥٢.