«و ان كانت لاتحيض لصغر لم‌تبلغ تسع سنين او لكبر بلغ خمسين سنة مع تغير عادتها و هما اللتان ليس فى سنهما من تحيض، فقد اختلف اصحابنا فى وجوب العدة عليها، فمنهم من قال: لاتجب و منهم من قال تجب ان تعتد بالشهور و هى ثلاثة اشهر و هو اختيار السيد المرتضى و به قال جميع المخالفين . الى ان قال بعد ذكر دليله كما فى الانتصار: و القول الاخر اكثر و اظهر بين اصحابنا و عليه يعمل العامل منهم و به يفتى‌المفتى و الروايات بذلك متظافرة متواترة . و هو مذهب شيخنا المفيد و شيخنا ابى جعفر فى سائر كتبه، فاما الايسة فلا تعلق فيها بحال لاتصريحا و لا تلويحا لانه تعالى شرط فى ايجاب العدة ثلاثة اشهر ان ارتابت و الريبة لاتكون الا فيمن تحيض مثلها فاما من لاتحيض مثلها فلا ريبة عليها فلايتناولها الشرط المؤثر.» (١٠)

اگر عادت نمى‌شود، خواه به خاطر كمى سن و نرسيدن به نه سالگى و خواه به دليل بزرگسالى و رسيدن به پنجاه سالگى، با دگرگونى عادتش، كه در ميان همسالانشان كسى كه عادت شود يافت نمى‌شود، فقهاى ما در واجب بودن عده بر اين دو دسته اختلاف نظر دارند: كسانى مى‌گويند كه واجب نيست و كسانى هم گفته‌اند كه واجب است همان سه ماه را عده نگهدارد. اين همان چيزى است كه سيد مرتضى برگزيده و همه اهل سنت گفته‌اند . پس از آوردن

(١٠)سرائر، ابن اريس، ج٢، ص٤ ـ ٧٣٢، انتشارات اسلامى وابسته به جامعه مدرسين قم، ١٤١١. هـ.ق .