درباره كسى كه مالى را از راه سود يا جز آن به دست مى‌آورد، گفته است: همان روز كه به دست مى‌آورد زكاتش را بدهد. اگر منظور ابن عباس از زكات، در اين روايت، خمس باشد، دليل خواهد بود بر تشريع خمس در مطلق سودها و بهره‌ها در زمان پيامبر،صلى اللّه‌ عليه و آله،، مانند ساير اصناف خمس.

اين، همان مضمونى است كه در روايات ما درباره خمس ارباح مكاسب آمده است.

يا در نامه‌هايى كه از پيامبر،صلى اللّه‌ عليه و آله، در دست است كه آن حضرت براى سران قبايل، يا كارگزاران خود نوشته‌اند، اين معنى به چشم مى‌خورد: خمس غنائم به دست آمده را بپردازيد، يا بگيريد كه شايد بشود از اينها استفاده كرد خمس سودهاى كسبها را:

«بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم، هذا كتاب من محمد رسول اللّه‌ لمالد بن احمد و لمن تبعه من المسلمين امانا لهم ما اقاموا الصلاة و آتوا الزكاة و اتبعوا المسلمين و جانبوا المشركين و ادوا الخمس من المغنم و سهم الغارمين و سهم كذا و كذا، فهم آمنون بامان اللّه‌ عز و جل و امان محمد رسول اللّه‌» . (٩)

اين نامه‌اى است از محمد رسول خدا، براى مالك بن احمد و مسلمانانى كه از او پيروى مى‌كنند. تا هنگامى كه نماز را بر پا دارند و زكات را

(٨)لسان العرب.
(٩)اسدالغابه، ج٤، ص ٢٧٤؛ الاصابه، ج٣، رقم ٧٥٩٣؛ لسان الميزان، ج٣، ص ٢٠.