فَلَمّا دَخَلوا عَلى‌ يوسُفَ ءاوى‌ الَيهِ ابَوَيهِ ...* ورَفَعَ ابَوَيهِ عَلَى العَرشِ ... وقالَ ...* رَبّ قَد ءاتَيتَنى مِنَ المُلكِ وعَلَّمتَنى مِن تَأويلِ الاحاديثِ فاطِرَ السَّموتِ والارضِ انتَ وليّى فِى الدُّنيا والأخِرَةِ تَوَفَّنى مُسلِمًا والحِقنى بِالصلِحين.

يوسف (١٢) ٩٩- ١٠١

بشارت به تسليم‌شدگان---) همين مدخل، آثار تسليم، بهره‌مندى از بشارت قرآن‌

تشبيه تسليم‌شدگان‌

٥٦) همانند نبودن تسليم‌شدگان با مجرمان:

افَنَجعَلُ المُسلِمينَ كالمُجرِمين.

قلم (٦٨) ٣٥

رحمت بر تسليم‌شدگان---) همين مدخل، آثار تسليم، بهره‌مندى از رحمت خدا

هدايت تسليم‌شدگان---) همين مدخل، آثار تسليم، بهره‌مندى از هدايت خدا و بهره‌مندى از هدايت قرآن‌

تسليم مشيّت خدا

٥٧) مؤمنان راستين، در انديشه اجراى وظيفه و تسليم بودن به مشيّت خداوند:

قُل لَن يُصيبَنا الّا ما كَتَبَ اللَّهُ لَنا هُوَ مَولنا وعَلَى اللَّهِ فَليَتَوَكَّلِ المُؤمِنون.

توبه (٩) ٥١

نيز---) همين مدخل، تسليم‌شدگان، شعيب (ع)

توصيه به تسليم‌

٥٨) توصيه ابراهيم (ع) به فرزندانش، درباره تسليم خدا بودن:

و وصّى‌ بِها ابرهيمُ بنيهِ ويعقوبُ يبنِىَّ انَّ اللَّه اصطفى‌ لكُمُ الدّين فلا تموتُنَّ الّا وانتُم مُسلِمون. [١]

بقره (٢) ١٣٢

٥٩) توصيه يعقوب (ع) به فرزندانش، درباره تسليم خدا بودن:

و وصّى‌ بِها ابرهيمُ بنيهِ ويعقوبُ يبنِىَّ انَّ اللَّه اصطفى‌ لكُمُ الدّين فلا تموتُنَّ الّا وانتُم مُسلِمون.

بقره (٢) ١٣٢

دعا براى تسليم‌

٦٠) درخواست تسليم، از جمله دعاهاى ابراهيم و اسماعيل (ع) به هنگام ساختن كعبه:

واذ يرفعُ ابرهيمُ القواعِد مِن البيتِ واسمعيلُ رَبَّنا تقبَّل مِنّا انَّك انتَ السَّميعُ العليم‌* رَبَّنا واجعلنا مُسلِمينِ لَكَ ومِن ذُرّيَّتِنا امَّةً مُسلِمةً لَكَ وارِنا مناسِكنا وتُب علينا انَّك انتَ التَّوّابُ الرَّحيم.

بقره (٢) ١٢٧ و ١٢٨

٦١) تسليم گروهى از فرزندان ابراهيم (ع) در برابر خداوند، از دعاهاى وى در پيشگاه الهى:

ربَّنا واجعلنا مُسلِمينِ لَكَ ومِن ذُرّيَّتِنا امَّةً مُسلِمةً لَكَ وارِنا مناسِكنا وتُب علينا انَّك انتَ التَّوّابُ الرَّحيم. [٢]

بقره (٢) ١٢٨

[١] ضمير «بها» مى‌تواند به «ملة ابراهيم» در آيه ١٣٠ و نيز مى‌تواند به جمله «أسلمت» در آيه قبل برگردد. گفتنى است بازگشت هر دو فرض به يك معناست، زيرا آيين ابراهيم (ع) تسليم شدن در برابر خداوند است. (مجمع‌البيان، ج ١- ٢، ص ٣٩٨- ٣٩٩)

[٢] «من» در «من ذرّيّتنا» تبعيضيّه است، زيرا خداوند به ابراهيم (ع) از قبل خبر داده بود كه بعضى از فرزندان او ظالم‌اند. (مجمع‌البيان، ج ١- ٢، ص ٣٩٣)