ومَن اظلَمُ مِمَّنِ افتَرى‌ عَلَى اللَّهِ كَذِبًا ... ولَو تَرَى‌ اذِ الظلِمونَ فى غَمَرتِ المَوتِ والمَلكَةُ باسِطوا ايديهِم اخرِجوا انفُسَكُمُ اليَومَ تُجزَونَ عَذابَ الهونِ .... [٢]

انعام (٦) ٩٣

تشنگى در قيامت---) همين مدخل، تشنگى مجرمان‌

تشنگى سپاهيان طالوت---) همين مدخل، امتحان با تشنگى‌

تشنگى مجاهدان‌

١٩) تحمّل تشنگى در راه خدا از جانب رزمندگان، عملى صالح و داراى اجر:

ما كانَ لِاهلِ المَدينَةِ ومَن حَولَهُم مِنَ الاعرابِ ان يَتَخَلَّفوا عَن رَسولِ اللَّهِ ولا يَرغَبوا بِانفُسِهِم عَن نَفسِهِ ذلِكَ بِانَّهُم لا يُصيبُهُم ظَمَأٌ ... فى سَبيلِ اللَّهِ ... الّا كُتِبَ لَهُم بِهِ عَمَلٌ صلِحٌ انَّ اللَّهَ لا يُضيعُ اجرَ المُحسِنين.

توبه (٩) ١٢٠

تشنگى مجرمان‌

٢٠) رانده شدن مجرمان در قيامت به سوى جهنّم، در حال تشنگى:

ونَسوقُ المُجرِمينَ الى‌ جَهَنَّمَ وِردا. [٣]

مريم (١٩) ٨٦

٢١) سوق دادن مجرمان با لب تشنه به سوى جهنّم، نشانه ذلّت آنان:

ونَسوقُ المُجرِمينَ الى‌ جَهَنَّمَ وِردا. [٤]

مريم (١٩) ٨٦

تشنگى محسنان‌

٢٢) تحمّل تشنگى در راه خدا، از اوصاف محسنان:

ما كانَ لِاهلِ المَدينَةِ ومَن حَولَهُم مِنَ الاعرابِ ان يَتَخَلَّفوا عَن رَسولِ اللَّهِ ولا يَرغَبوا بِانفُسِهِم‌

[١] «استغاثه» به سبب شدّت عطش و گرماى آتش است. (مجمع‌البيان، ج ٥- ٦، ص ٧١٩)

[٢] از امام صادق (ع) درباره «أخرجوا أنفسكم اليوم تجزون عذاب الهون» روايت شده است: تشنگى است. (تفسير عيّاشى، ج ١، ص ٣٧٠؛ تفسير نورالثقلين، ج ١، ص ٧٤٦)

[٣] از جمله معانى بيان شده براى «ورد»، عطش است (لسان‌العرب، ج ١٥، ص ٢٦٨، «ورد») «وردا» حال براى «المجرمين» است؛ يعنى مجرمان را در حالى كه تشنه‌اند، به جهنّم مى‌رانيم.

[٤] كلمات «نسوق» و «وردا» در اين آيه، در مقابل «نحشر» و «وفدا» در آيه پيشين است كه از احترام و تجليل متّقين حكايت دارد؛ امّا اين آيه (به قرينه مقابله و بيان حالت تشنگى مجرمان و نيز تعبير «نسوق») از ذلّت و زبونى آنها در صحنه قيامت حكايت دارد.