واقد بن عبداللّه بن عبد مناف بن عرين از حُلفاى بنى‌عدى بن كعب بود. [٢] برخى مفسّران آيه ٢١٨ بقره (٢) را درباره قتل فردى از مشركان به دست واقد بن عبداللّه در ماه حرام دانسته‌اند كه با نزول آيه، وى و كسانى را كه به اشتباه دست به قتل در ماه حرام زده‌اند مورد رحمت و مغفرت الهى دانسته است. [٣] نيز آيه ٥٢ انعام (٦) را درباره گروهى از مؤمنان فقير، از جمله واقد بن عبداللّه دانسته‌اند كه خداوند پيامبر صلى الله عليه و آله را از طرد آنان برحذر داشت. [٤]

الواقعه‌

واقعه، از نامهاى قيامت است‌ [٥] و اين وصف عَلَم‌ بالغَلَبه براى قيامت شده است. همان طورى كه نامهاى ديگر چون «الصّاخة»، «الطامّه»، و «الآزفة» اسم قيامت گرديده است. [٦] اين اسم دو بار در قرآن آمده است:

إِذا وَقَعَتِ الْواقِعَةُ.

واقعه (٥٦) ١

فَيَوْمَئِذٍ وَقَعَتِ الْواقِعَةُ.

حاقّه (٦٩) ١٥

واقى/ اسماوصفات‌

اين صفت فعلى الهى اسم فاعل از «وقى‌، يَقى، وقياً» به معناى نگهداشتن و حفظ كردن است. اين صفت الهى به معناى مثبت آن‌ [نگهدارنده‌] در مورد خداوند در قرآن ٥ بار ذكر شده است. [٧]

فَوَقاهُ اللَّهُ سَيِّئاتِ ما مَكَرُوا وَ حاقَ بِآلِ فِرْعَوْنَ سُوءُ الْعَذابِ.

غافر (٤٠) ٤٥

نيز---) دخان (٤٤) ٥٦؛ طور (٥٢) ١٨ و ٢٧؛

والدين‌

مراد از والدين، پدر و مادر است. [٨] در اين مدخل از واژه‌هاى‌ «والدين»، «والدىّ»، «ابويه» و همچنين آياتى كه بر والدين دلالت مى‌كند، استفاده شده است.

اهمّ عناوين: احسان به والدين و اهانت به والدين.

احترام به والدين‌

١. لزوم رفتار شايسته با والدين مشرك، در امور دنيايى:

وَ وَصَّيْنَا الْإِنْسانَ بِوالِدَيْهِ‌ ... وَ إِنْ جاهَداكَ عَلى‌ أَنْ تُشْرِكَ بِي ما لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ فَلا تُطِعْهُما وَ صاحِبْهُما فِي الدُّنْيا مَعْرُوفاً ....

لقمان (٣١) ١٤ و ١٥

[١] . اسما و صفات الهى، فقط در قرآن، ج ٢، ص ١٥١٩.

[٢] . السيرة النبوية، ابن هشام، ج ١، ص ٢٦٠.

[٣] . جامع البيان، ج ٢، جزء ٢، ص ٤٧٤؛ مجمع البيان، ج ١- ٢، ص ٥٥٣.

[٤] . جامع البيان، ج ٥، جزء ٧، ص ٢٦٥؛ مجمع البيان، ج ١- ٢، ص ٥٥٣.

[٥] . مجمع البيان، ج ٩- ١٠، ص ٣٢٤؛ الكشاف، ج ٤، ص ٤٥٥.

[٦] . تفسير التحريروالتنوير، ج ١٣، جزء ٢٧، ص ٢٨١.

[٧] . اسما و صفات الهى، فقط در قرآن، ج ٢، ص ١٥٣٠.

[٨] . فرهنگ فارسى، ج ٤، ص ٤٩٦٦، «والدين».