وَ اتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ ابْنَيْ آدَمَ بِالْحَقِّ إِذْ قَرَّبا قُرْباناً فَتُقُبِّلَ مِنْ أَحَدِهِما وَ لَمْ يُتَقَبَّلْ مِنَ الْآخَرِ قالَ لَأَقْتُلَنَّكَ‌ ....

مائده (٥) ٢٧

٥٢. قبولى قربانى هابيل به جهت تقواى او:

وَ اتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ ابْنَيْ آدَمَ بِالْحَقِّ إِذْ قَرَّبا قُرْباناً فَتُقُبِّلَ مِنْ أَحَدِهِما وَ لَمْ يُتَقَبَّلْ مِنَ الْآخَرِ قالَ‌ لَأَقْتُلَنَّكَ قالَ إِنَّما يَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقِينَ.

مائده (٥) ٢٧

٥٣. قربانى هابيل، سزاوار پاداش الهى:

وَ اتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ ابْنَيْ آدَمَ بِالْحَقِّ إِذْ قَرَّبا قُرْباناً فَتُقُبِّلَ مِنْ أَحَدِهِما وَ لَمْ يُتَقَبَّلْ مِنَ الْآخَرِ قالَ‌ ... إِنَّما يَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقِينَ‌ [٤].

مائده (٥) ٢٧

٥٤. تصميم قطعى قابيل بر كشتن برادرش هابيل پس از ردّ شدن قربانى قابيل:

مائده (٥) ٢٧

قصّه هابيل‌

٥٥. قصّه هابيل و قابيل، خبرى مهمّ و قابل توجّه:

وَ اتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ ابْنَيْ آدَمَ بِالْحَقِ‌ ....

مائده (٥) ٢٧

٥٦. قصّه هابيل و قابيل، ماجرايى واقعى نه افسانه و سمبليك:

[١] . كلمه «بالحق» به قرينه آيات گذشته كه درباره اهل‌كتاب بود، مى‌تواند اشاره به تحريفهايى باشد كه در آثار اهل‌كتاب نسبت به فرزندان آدم وجود دارد.

[٢] . خداوند به آدم عليه السلام وحى نمود كه وصايت و اسم اعظم را به هابيل واگذار نمايد و قابيل از هابيل بزرگ‌تر بود و وقتى با خبر شد، خشمناك گرديد و گفت: من به اين كرامت و وصيّت اولويّت دارم؛ از اين رو وحى نازل شد كه آن دو قربانى كنند، و در پى آن خداوند قربانى هابيل را پذيرفت. (تفسير الصافى، ج ٢، ص ٢٨)

[٣] . از امام باقر عليه السلام روايت شده قربانى هابيل پذيرفته شد وقربانى قابيل پذيرفته نشد؛ چنان‌كه خداوند فرمود: «واتل عليهم» و هرگاه قربانى مورد قبول قرار مى‌گرفت، آتشى آن را مى‌سوزاند. (كمال‌الدين، ص ٢١٣، ح ٢، ب ٢٢؛ تفسير نورالثقلين، ج ١، ص ٦١٢، ح ١٣١)

[٤] . «تَقَبُّل» به پذيرفته شدنى اطلاق مى‌گردد كه مقتضى پاداش باشد. (مفردات، ص ٦٥٣، «قبل»)