وَ إِذِ اسْتَسْقى‌ مُوسى‌ لِقَوْمِهِ‌ ... وَ إِذْ قُلْتُمْ يا مُوسى‌ لَنْ نَصْبِرَ عَلى‌ طَعامٍ واحِدٍ ... قالَ أَ تَسْتَبْدِلُونَ الَّذِي هُوَ أَدْنى‌ بِالَّذِي هُوَ خَيْرٌ اهْبِطُوا مِصْراً ....

بقره (٢) ٦٠ و ٦١

هبوط حوّا عليها السلام---) همين مدخل، هبوط آدم عليه السلام‌

هبوط سنگها

٣٠. هبوط برخى سنگها و فرو ريختن آنها بر اثر ترس از خداوند:

... وَ إِنَّ مِنَ الْحِجارَةِ ... وَ إِنَّ مِنْها لَما يَهْبِطُ مِنْ خَشْيَةِ اللَّهِ‌ ....

بقره (٢) ٧٤

هبوط نوح عليه السلام‌

٣١. هبوط نوح عليه السلام و همراهانش از كشتى در پى فرمان خداوند:

وَ قِيلَ يا أَرْضُ ابْلَعِي ماءَكِ وَ يا سَماءُ أَقْلِعِي وَ غِيضَ الْماءُ وَ قُضِيَ الْأَمْرُ وَ اسْتَوَتْ عَلَى الْجُودِيِّ وَ قِيلَ بُعْداً لِلْقَوْمِ الظَّالِمِينَ‌ قِيلَ يا نُوحُ اهْبِطْ بِسَلامٍ مِنَّا وَ بَرَكاتٍ عَلَيْكَ وَ عَلى‌ أُمَمٍ مِمَّنْ مَعَكَ وَ أُمَمٌ سَنُمَتِّعُهُمْ ثُمَّ يَمَسُّهُمْ مِنَّا عَذابٌ أَلِيمٌ.

هود (١١) ٤٤ و ٤٨

هبه‌

هبه، در لغت به معناى بخشش خالى از عوض و غرض‌ [١] و در اصطلاح، عقد [جائز] [٢] را گويند كه به‌ ايجاب و قبول نياز دارد [٣] و تمليك عين به ديگرى‌ بدون عوض را اقتضا مى‌كند [٤] و گاهى از آن به «نحله» و «عطيه» تعبير مى‌شود [٥] و با معاطات با تسليم عين‌ مال و دريافت آن به صورت هبه واقع مى‌شود. [٦] در اين‌ مدخل از واژه‌هاى‌ «أتَى»، «وهب» و مشتقّات آن استفاده شده است.

آداب هبه‌

١. لزوم قصد قربت و تقرّب به خدا در بخشش:

وَ لا تَمْنُنْ تَسْتَكْثِرُ. [٧]

مدّثر (٧٤) ٦

٢. لزوم پرهيز از مبتلا شدن به ربا، در بخشش:

وَ لا تَمْنُنْ تَسْتَكْثِرُ. [٨]

مدّثر (٧٤) ٦

٣. لزوم پرهيز از منّت گذاشتن، هنگام بخشش:

وَ لا تَمْنُنْ تَسْتَكْثِرُ. [٩]

مدّثر (٧٤) ٦

[١] . لسان‌العرب، ج ١٥، ص ٤١١، «وهب».

[٢] . كتاب‌الخلاف، ج ٣، ص ٢٣٣.

[٣] . تحريرالوسيله، ج ٢، ص ٥٦.

[٤] . شرايع‌الاسلام، ج ٢، ص ٢٢٩.

[٥] . شرايع‌الاسلام، ج ٢، ص ٢٢٩.

[٦] . تحريرالوسيله، ج ٢، ص ٥٦.

[٧] . بنا بر قولى معناى آيه اين است كه اگر بخشش مى‌كنى به نيّت پروردگارت بخشش كن. (مجمع‌البيان، ج ٩-/ ١٠، ص ٥٨١)

[٨] . بنا بر قولى آيه در مقام نهى از رباى حرام است. (مجمع‌البيان، ج ٩-/ ١٠، ص ٥٨١)

[٩] . بنا بر قولى معناى آيه اين است: در بخشش خود منّت مگذار. (مجمع‌البيان، ج ٩-/ ١٠، ص ٥٨١)