الاحتجاج - ترجمه غفاری - الطبرسي، أبو منصور - الصفحة ٣٠

مزاياى طول و امتنان خداى منّان فتح كرد ، و تو در آن روز در مكَّه بدشمنى خدا و رسول مشغول بوديد آيا كسى كه در اطاعت و نصح خدا و رسول باشد مساوى است با آنكه بعداوت ايزد متعال و دشمنى رسول فرخنده خصال اشتغال دارد .
و من قسم بذات ايزد عالم ياد مينمايم كه تو بعد از آنكه اظهار اسلام نمودى هرگز بقلب قبول اسلام ننمودى ليكن بلسان از خوف متكلَّم مىشدى بچيزى كه در چنان قابل بآن نبودى ، شما را بخداى عالم قسم ميدهم كه آيا حضرت نبىّ ايزد معبود در هنگام توجّه ذات أقدس خود بغزوهء تبوك أمير المؤمنين على عليه السّلام را در مدينه جانشين خود گردانيد و آن حضرت را با أمير المؤمنين ( ع ) هيچ گونه سخط و كراهيت نبود مع هذا أهل نفاق و أرباب شقاق نسبت بآن امام الامّه چون سخنان ميگفتند أمير المؤمنين ( ع ) گفت :
يا سيّد المرسلين مرا بمدينه بخلافت مكين مگردان زيرا كه من در هيچ غزوه از خدمت شما محروم و هرگز غايب و پنهان نبودم .
در آن زمان رسول آخر الزّمان گفت : يا على تو وصىّ و خليفهء منى در أهل من و تو در نزد من بمنزلهء هارونى در نزد موسى عليه السّلام .
پس آنگاه حضرت حبيب الله دست آن ولىّ الله فرا گرفته و روى مبارك بمعشر مردمان آورده گفت : ايّها النّاس هر كه با موالات من باشد با موالات خداى تبارك و تعالى است و هر كه با موالات على است با موالات منست ، و آنكه اطاعت من نمود آن كس بىشبهه اطاعت ايزد أقدس نمود و هر كه اطاعت على كرد اطاعت من كرد ، و هر كه مرا دوست دارد او خداى را دوست دارد و هر كه على را دوست دارد او مرا دوست دارد .