تشریح المطالب؛ شرح فارسی بر مکاسب - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٢٠٥ - ادله داله بر اصالة حرمة الانتفاع در نجس العين

و مرحوم شهيد اوّل در كتاب قواعد مى‌فرمايند:

نجاست آنچيزى است كه استعمالش در نماز و اغذيه حرام باشد بدليل استقذار و نفرت طبعى و نيز بواسطه متوصّل به فرار شده و از وقوع در امر مكروه بر حذر مى‌مانند.

سپس فرموده:

قيد « اغذيه » براى بيان مورد حكم بوده نه آنكه خصوصيّت و موضوعيّت داشته باشد و در آن اشاره و تنبيه است بر اشربه همانطورى كه در ذكر لفظ « صلوة » تنبيه بر طواف مى‌باشد. تمام شد كلام مرحوم شهيد.

مرحوم مصنّف مى‌فرمايند:

اين عبارت از مرحوم شهيد همچون نصّ است در جواز انتفاع از نجس در غير اين امور مذكوره.

و شهيد ثانى عليه الرّحمه در كتاب روضه ذيل كلام مصنّف در عداد نجاساتى كه بيعشان جايز نيست و فرموده: « و الدّم» مى‌فرمايند:

فروش خون جايز نيست اگرچه براى آن نفع حكمى همچون رنگ فرضه شود.

و پس از كلام مصنّف كتاب كه فرموده:

« و ابوال و ارواث ما لا يؤكل لحمه» اضافه فرموده:

اگرچه براى ايندو نفع و فائده نيز فرض شود.

مرحوم مصنّف مى‌فرمايند:

ظاهرا مراد مرحوم شهيد ثانى از نفعى كه براى خون و ابوال و ارواث فرض كرده‌اند نفعى است كه حلال باشد زيرا در غير اينصورت ذكر اين قيد در خصوص اين اشياء نه غير آنها حسنى نداشته چنانچه آوردن خصوص رنگ بعنوان منفعت براى خون وجهى ندارد چه آنكه منفعت متعارف و معمولى خون كه اطلاق در آيه شريفه‌ «حرّمتعليكم الميتة و الدّم» بآن منصرف بوده و نيز منفعت متعارفى كه كلام حقتعالى در آيه شريفه‌ «اودمامسفوحا» براى آن سوق داده شده اكل مى‌باشد، پس اينكه مرحوم شهيد آنرا عنوان منفعت خون ذكر نفرموده جهتش آنستكه اكل و شرب از منافع محلّل خون نبوده بلكه تنها رنگ نمودن از منافع حلال‌