الضَّعيفُ وَ قَدْ تَعالَيْتَ يا الهى‌ عَنْ ذلِكَ عُلُوّاً كَبيراً.» «١» و دانستم كه در حكم تو هيچ ستمى نيست ... و تنها ضعيف و ناتوان محتاج ظلم كردن است و تو از ضعف و ناتوانى برترى بسيار دارى. ٢- ظلم به همه معانى و مصاديقش، به حكم و درك عقل، قبيح است و محال است خداوند كار قبيح انجام دهد. قرآن مجيد نيز بر اين حكم عقلى، صحّه مى‌گذارد و مى‌فرمايد: «امْ نَجْعَلُ الَّذينَ امَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ كَالْمُفْسِدينَ فِى الْارْضِ امْ نَجْعَلُ الْمُتَّقينَ كَالْفُجَّارِ» (ص/ ٢٨) آيا كسانى را كه ايمان آورده و كارهاى شايسته انجام داده‌اند، همچون مفسدان در زمين قرار مى‌دهيم، يا پرهيزگاران را همچون فاجران؟! خداوند با اين پرسش، مخاطبان را به داورى فرامى‌خواند كه آيا ممكن است خداوند برخلاف آنچه بندگان با عقل فطرى خويش مى‌يابند- برابر نبودن نيكوكاران و بدكاران در پاداش- عمل كند؟! آشكار است كه هرگز چنين نخواهد شد. ٣- آيات و رواياتى بسيار از عدالت همه جانبه خداوند سخن مى‌گويند و حكم عقل در اين باره را تأييد مى‌كنند، كه برخى از آنها عبارتند از: «انَّ اللَّهَ لا يَظْلِمُ مِثْقالَ ذَرَّةٍ» (نساء/ ٤٠) خداوند [حتى‌] به اندازه سنگينى ذرّه‌اى ستم نمى‌كند. «قُلْ مَتاعُ الدُّنْيا قَليلٌ وَالْاخِرَةُ خَيْرٌ لِمَنِ اتَّقى‌ وَ لا تُظْلَمُونَ فَتيلًا» (نساء/ ٧٧) به آنان بگو: «سرمايه زندگى دنيا، ناچيز است و سراى آخرت، براى كسى‌كه پرهيزگار باشد، بهتر است و به اندازه رشته شكاف هسته خرمايى، به شما ستم نخواهد شد. «وَ نَضَعُ الْمَوازينَ الْقِسْطَ لِيَوْمِ الْقِيامَةِ فَلا تُظْلَمُ نَفْسٌ شَيْئاً» (انبياء/ ٤٧) ما ترازوهاى عدل را در روز قيامت برپا مى‌كنيم. پس به هيچ كس كمترين ستمى نمى‌شود. حضرت على عليه السلام مى‌فرمايد: «وَ اشْهَدُ انَّهُ عَدْلٌ عَدَلَ وَ حَكَمٌ فَصَلَ» «٢»