٤- وجود مجتهدان عادل، كه در كمال دقت احكام الهى را استتنباط و به آن عمل كرده و به ديگران اعلام كنند، لطف خدايى‌ انديشه دينى ١٧٧ نقش مردم در حكومت دينى ..... ص : ١٧٧ بوده و در نظام اصلح و به مقتضاى لطف الهى واجب است. «١» لطف الهى كه در حكمت و كلام از آن به «برهان لطف و حكمت» تعبير مى‌شود و مهمترين دليل و برهان حكما و متكلّمان بر اثبات ضرورت ارسال پيامبران و اديان و شرايع آسمانى براى هدايت بشر به شمار مى‌آيد، به اين معنا است كه هر آنچه انسان مؤمن را به طاعت و قرب خداوند نزديك و از معصيت او دور گرداند «لطف» شمرده شده و بر خداوند- به اقتضاى ذات و كمالات وجودى‌اش- ضرورى است كه در حق بندگان روا داشته و از آنها دريغ نورزد. بارزترين مصداق اين لطف خدايى ارسال پيامبران و اديان آسمانى مى‌باشد؛ «٢» و حاكميت ولى فقيه در عصر غيبت معصوم عليه السلام نيز به نوبه خود از مصاديق روشن اين لطف الهى است و ضرورى است كه اين حكومت و حاكميت فقيه در عصر غيبت تحقق پذيرد، در غير اين صورت آن لطف الهى در باره بندگان اعمال نخواهد شد، زيرا دين الهى به تمام و كمال به اجرا در نخواهد آمد و هدف از ارسال دين حاصل نخواهد شد. «٣» منشأ مشروعيت ولايت‌ ساده‌ترين معناى مشروعيت، عبارت از حق بودن و مجاز شمردن است و منظور از مشروعيت ولايت اين است كه ولايت حاكم، حق و مشروع است و مردم بايد از او اطاعت كنند.