ضرورت نبوّت عبارت است از اين كه ادراكا انديشه دينى ١٥١ عصمت و اختيار ..... ص : ١٤٩ ت عادّى انسان‌ها، كه از راه عقل و حس به‌دست مى‌آيند، براى بازشناختن راه سعادت و شقاوت كافى نيستند و از اين رو بايستى خداوند راهى ديگر براى جبران كمبود ادراك انسان‌ها بازگشايد و آن راه، همانا ارتباط پيامبران عليهم السلام با خدا و ابلاغ پيام آسمانى به مردم است. اگر چنين راهى نباشد، هدف از خلقت انسان، كه شناخت راه كمال و گام نهادن در آن است، نقض مى‌شود. حال، اگر خداوند پيامبرى بفرستد، ولى او در دريافت وحى شك كند، يعنى نداند آنچه برگرفته است، وحى الهى بوده يا چيزى ديگر، و نيز احتمال آن برود كه در ابلاغ وحى دچار اشتباه يا فراموشى شود، هدف از بعثت حاصل نمى‌آيد. قرآن مجيد درباره حفظ وحى در همه مراحل تلقّى و ابلاغ، بر عصمت رسولان عليهم السلام پاى مى‌فشارد تا به مردم بفهماند كه خداوند قادر و حكيم اراده فرموده است وحى خود را از دستبرد نسيان، اشتباه و دسيسه شياطين حفظ كند: «انَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَ انَّا لَهُ لَحافِظُونَ» (حجر/ ٩) ما قرآن را نازل كرديم و بى‌گمان، ما آن را محفوظ مى‌داريم. «لا تُحَرِّكْ بِهِ لِسانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِ انَّ عَلَيْنا جَمْعَهُ وَ قُرآنَهُ» (قيامت/ ١٦- ١٧) زبانت را به‌خاطر عجله براى خواندن آن [: قرآن‌] حركت مده، چرا كه جمع كردن و خواندنش برعهده ما است! «عالِمُ الْغَيْبِ فَلا يُظْهِرُ عَلى‌ غَيْبِهِ احَداً الَّا مَنِ ارْتَضى‌ مِنْ رَسُولٍ فَانَّهُ يَسْلُكُ مِنْ بَيِن يَدَيْهِ وَ مِنْ خَلْفِهِ رَصَداً لِيَعْلَمَ انْ قَدْ ابْلَغُوا رِسالاتِ رَبِّهِمْ وَ احاطَ بِما لَدَيْهِمْ وَ احْصى‌ كُلَّ شَىْ‌ءٍ عَدَداً» (جن/ ٢٦- ٢٨) داناى غيب او است و هيچ كس را بر اسرار غيبش آگاه نمى‌سازد، مگر رسولانى كه آنان را برگزيده و مراقبين از پيش رو و پشت سر بر آنان قرار مى‌دهد تا بداند پيامبرانش، رسالت پروردگارشان را ابلاغ كرده‌اند؛ و او به آنچه نزد آنان است احاطه دارد و همه چيز را احصا كرده است. وجوب عصمت پيامبران عليهم السلام از گناه و زشتى‌ها و بلكه خطاط و اشتباه‌هاى سهوى نيز براى حصول اطمينان و وثوق مردم به آنان است؛ زيرا اگر گفتار مربّى با عمل همراه‌