وَالْفَحْشاءَ انَّهُ مِنْ عِبادِنَا الُمخْلَصينَ» (يوسف/ ٢٤) آن زن قصد او كرد و او نيز- اگر برهان پروردگار را نمى‌ديد- قصد وى مى‌كرد. چنين كرديم تا بدى و فحشاء را از او دور سازيم؛ چرا كه او از بندگان مخلَص ما بود. همچنين خداوند در آيه تطهير بر عصمت اهل بيت پيامبر صلى الله عليه و آله نيز تصريح مى‌فرمايد: «انَّما يُريدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ اهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهيراً» (احزاب/ ٣٣) خداوند مى‌خواهد پليدى و گناه را از شما، اهل بيت، دور كند و كاملًا شما را پاك سازد. منظور از «اذهاب رجس و پليدى» برداشتن همه زشتى‌ها و گناهان است كه تعبيرى است ديگر از عصمت. ب- آيه‌اى كه مى‌فرمايد: منصب الهى به ستمگران نمى‌رسد و به نام «آيه ابتلاء» مشهور است: «وَ اذِ ابْتَلى‌ ابْراهيمَ رَبُّهُ بِكَلِماتٍ فَاتَمَّهُنَّ قالَ انّى‌ جاعِلُكَ لِلنَّاسِ اماماً قالَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتى‌ قالَ لا يَنالُ عَهْدِى الظَّالِمينَ» (بقره/ ١٢٤) [به خاطر آوريد] هنگامى كه خداوند، ابراهيم را با وسايل گوناگون آزمود و او به‌خوبى از عهده اين آزمايش‌ها برآمد. خداوند به او فرمود: «من تو را امام و پيشواى مردم قرار دادم!» ابراهيم عرض كرد: «از دودمان من [نيز] امامانى قرار بده!» خداوند فرمود: «پيمان من، به ستمكاران نمى‌رسد! [و تنها آن دسته از فرزندان تو كه پاك و معصومند، شايسته اين مقامند].» اين آيه تنها در پى آن نيست كه بگويد مقام امامت، كه به ابراهيم عليه السلام رسيده است، به ستمگران نمى‌رسد، بلكه در پاسخ درخواست آن حضرت عليه السلام مى‌فرمايد: «عهد خدا به ستمگران نمى‌رسد» و منظور از «عهد خدا» منصب‌هاى الهى امامت و نبوّت است. از سويى ديگر، تعبير «ظلم» در استعمالات قرآنى، عام‌تر از ظلم عرفى به معناى تجاوز افراد به حقوق يكديگر است و همه گناهان را دربرمى‌گيرد؛ زيرا هر گناه مصداقى از ظلم به نفس است. بنابراين، عهد الهى به كسانى مى‌رسد كه هيچ‌گونه ظلم و گناهى را نه به‌