سنت است زيرا خداوند به علم سابق خود مى‌داند كه اين بزرگواران در آينده عمر خود لحظه‌اى از سلوك راهِ رضاى او چشم نمى‌پوشند؛ پس با عنايت به اين علم سابق، از آنان در دوران طفوليت دستگيرى مى‌كند و اين دستگيرى دوران طفوليت نيز اختصاص به پيامبران ندارد و شامل هر كس كه صلاحيت داشته باشد، مى‌شود. خداوند از بندگانى كه به مقام عصمت اختيارى رسيده‌اند، افرادى را برمى‌گزيند و مقام نبوت يا امامت مى‌دهد و اين بندگان از علم افاضى و لدنّى بهره‌مند مى‌گردند و خطا و اشتباه هم در علم افاضى و لدنّى، جايى ندارد. آنان در اين حوزه از خود سخن نمى‌گويند و تابع فهم و استنباط خود نيستند بلكه خداوند به زبان آنان سخن مى‌گويد و آنان واسطه ابلاغ پيام‌هاى خدايند.