ولد، امرى تدريجى است و مربوط به موجودات مادى مى‌باشد. در قرآن آمده است: «لَمْ يَلِدْ وَ لَمْ يُولَدْ» (توحيد/ ٣) خداوند نه مى‌زايد و نه زاده شده است. برخى علماى مسيحيت در مقام توجيه برآمده و اين «پدر و پسرى» را نه به معناى حقيقى، بلكه به معناى مجازى و تشريفاتى گرفته‌اند، ولى بر اين مدعا دو اشكال وارد است: اول اين كه گرچه اين كلمه- در بخش‌هايى از انجيل كنونى در معناى مجازى و تشريفاتى به كار رفته است ولى در مواردى ديگر نمى‌توان آن را به معناى مجازى و تشريفاتى برشمرد از جمله: من و پدر، يك هستيم. [يك موجوديم.] «١» رفته، همه امت‌ها را شاگرد سازيد. ايشان را به اسم «اب و ابن و روح القدس» تعميد دهيد. «٢» آيا باور نمى‌كنى كه من در پدر هستم و پدر در من است؟ «٣» در ابتدا كلمه بود و كلمه نزد خدا بود و كلمه خدا بود. «٤» دوم اين كه نسبت دادن تشريفاتى تعبير «پسر خدا» به عيسى يا كس ديگر نيز جايز نمى‌باشد. براى آشكار ساختن اين حقيقت به ذكر پاره‌اى از مناظره رسول خدا با نصارا بسنده مى‌كنيم: روزى مسيحيان به حضور رسول خدا رسيدند و گفتند: ما معتقديم مسيح فرزند خداست كه با خدا متحد شده است. مى‌خواهيم نظر شما را در اين باره بدانيم. رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: منظور شما از اتحاد عيسى با خدا چيست؟ آيا منظورتان اين است كه خداوند كه وجودش قديم است، به دليل متحد شدن با عيسى محدث شده است- چون وجود عيسى محدث است- يا عيسى، كه وجود او محدث بوده است، قديم شده است تا با خداوند قديم متحد گردد، يا اين كه منظورتان اين است كه خداوند او را به كرامتى ويژه، اختصاص داده است؟ اگر منظورتان اين است كه قديم محدث شده است، اين سخنى است باطل؛ زيرا