ثالثاً در آيات ديگر نيز قتل نفس گرچه جرم بزرگى محسوب شده ولى نسبت به آن وعده عذاب جاويد داده نشده است و وعده عذاب جاويد فقط نسبت به قتل عمدى انسان مؤمن تعلّق گرفته است همچنان‌كه در مورد زنا هم با همه شناعتى كه براى آن تصوير شده ولى وعده عذاب جاويد داده نشده است. پس معلوم مى‌شود كه هر كدام از قتل نفس و زنا به تنهايى گرچه گناهان بزرگى هستند و عذاب سختى را در پى دارند، ولى وعده عذاب جاويد شامل حال تك تك آنها نيست و اگر در اين آيه ذكر شده‌اند از آن باب است كه آيه درصدد معرفى اعمالى است كه عبادالرحمن از آن دورى مى‌جويند و در مقابل، كافران و مشركان نسبت به آنها بى‌مبالات مى‌باشند و اگر برايشان پيش آيد، از ارتكاب آن احتراز ندارند. «١» ماحصل كلام آن كه عذاب جاويد فقط شامل كافران و مشركان است و رباخوارانى كه با وجود نهى شديد خداوند، بر رباخوارى اصرار مى‌ورزند و قاتل انسان مؤمنى كه او را به خاطر ايمانش مى‌كشد، كافرند و وعده عذاب جاويد به آنها فرعى از همان وعده كلى است.