فصل اوّل: پيوستگى حيات‌ براساس جهان‌بينى اسلامى مجموعه جهان هستى هدفمند است و نظام حاكم بر جهان، نظامى همراه با برنامه و مسيرى مشخ انديشه دينى ١٩٠ ٤ - برهان تجرد روح انسان ..... ص : ١٨٩ ّص است و همه موجودات به سوى كمال و شكوفايى در حركتند و براى نيل به هدف، در تلاش و كوشش‌اند. اين ديدگاه بر آن است كه مجموعه جهان آفرينش و موجودات آن، به‌ويژه انسان، كه گل سرسبد جهان آفرينش است، هرگز رو به سوى نابودى و اضمحلال مطلق و كامل نمى‌نهد. هرچند جهان به لحاظ عناصر موجود در آن، كه مادّى‌اند، دچار تحوّل و دگرگونى مى‌شود، امّا حقيقت وجودى‌اش چون وابسته به هستى مطلق- «خدا»- و ظلّ است همواره بر جاى مى‌ماند و داراى حياتى جاويد و پيوسته خواهد بود. با اين كه جهان سرانجام به قيامت مى‌رسد و دستخوش تغييرات بنيادين مى‌گردد؛ بنابر دلايل متقن عقلى و نقلى، براى انسان حياتى پيوسته و جاويد است و هر چند انسان نيز به تبع دگرگونى جهان مراحلى گوناگون را طى خواهد كرد، كه متون اسلامى اين مراحل و گذرگاه‌ها را «موت» (: مرگ) خوانده‌اند، ولى هرگز حقيقت وجودى‌اش از ميان نمى‌رود. قرآن كريم در آيه زير به مرگ و ميرها و تغيير و تجديد حيات‌ها اشاره كرده و فرموده است: «قالُوا رَبَّنا امَتَّنَا اثْنَتَيْنِ وَ احْيَيْتَنَا اثْنَتَيْنِ ...» (مؤمن/ ١١) آنان مى‌گويند: «پروردگارا! ما را دوبار ميراندى و دوبار زنده كردى ...» مراد از «دوبار مردن»، مردن در دنيا و مردن در برزخ است و مراد از «دوبار زنده شدن»، زنده شدن به حيات برزخى و حيات اخروى در قيامت است. «١» بنابراين، مردن به معناى نيست و نابود شدن نيست، بلكه غايب شدن در يك مرحله از حيات و حضور در مرحله ديگر است. در حديث شريف منقول از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله نيز