كرديم- آنان دچار فساد مى‌گردند و اساس شريعت، مكتب، سنّت‌ها، و احكام الهى و ايمان دچار تغيير و دگرگونى مى‌شود و اين موجب تباهى تمام خلق مى‌گردد. «١» امامت در قرآن‌ پس از بررسى‌هاى بالا در موضوع امامت، اينك شايسته است به محضر كتاب خدا، قرآن كريم برويم و به‌گونه‌اى مختصر نگاه قرآن كريم به اين موضوع بس مهم را به بحث و پژوهش بگذاريم: ١- آيه «اولى الامر» «يا ايُّهَا الَّذينَ آمَنُوا اطيعُوا اللَّهَ وَ اطيعُوا الرَّسُولَ وَ اولِى الأَمْرِ مِنْكُم فَانْ تَنازَعْتُمْ فى‌ شَىْ‌ءٍ فَرُدُّوهُ الَى اللَّهِ وَالرَّسُولِ انْ كُنْتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ ذَلِكَ خَيْرٌ وَ احْسَنُ تَأْويلًا» (نساء/ ٥٩) اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، اطاعت كنيد خدا را و اطاعت كنيد فرستاده خدا را و صاحبان امر از خودتان را و هرگاه در چيزى نزاع كرديد، آن را به خدا و پيامبر رجوع دهيد، اگر ايمان به خدا و روز رستاخيز داريد. اين براى شما بهتر و فرجام و پايانش نيكوتر است. براساس ديدگاه توحيدى، انسان بايد فرمانبردار و تسليم مطلق فرمان‌هاى الهى باشد و اطاعتش از هر كس ديگر نيز در همين سو باشد؛ زيرا مالكيت حقيقى جهان هستى از ذات حق است و در نتيجه، حاكميت بى‌قيد و شرط نيز متعلّق به او است. قرآن كريم مى‌فرمايد: «انِ الْحُكْمُ الَّا لِلَّهِ امَرَ الَّا تَعْبُدُوا الَّا ايَّاهُ» (يوسف/ ٤٠) حكم، جز از آنِ خدا نيست، فرمان داده است كه جز او را نپرستيد. بنابراين، مقصود از اطاعت خداوند، پيروى اعتقادى و عملى از دين و آيينى است كه از گذر وحى بر پيامبر صلى الله عليه و آله نازل فرموده است. با توجه به اصل «توحيد در اطاعت»، پيروى از دستورهاى غير خدا در صورتى جايز است كه از سوى او مجوّزى در ميان باشد.