و بى كم و كاست به مردم مى‌رساند. ٢- تبيين وحى: افزون بر وظيفه ابلاغ وحى، وظيفه روشن‌گرى، توضيح مسائل، بيان جزئيات، چگونگى انجام اعمال عبادى و جز آن و در يك كلام، مرجعيت دينى، از وظايف خطير پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله بوده است. قرآن مجيد در اين باره مى‌فرمايد: «وَ انْزَلْنآ الَيْكَ الذِّكْرَ لِتُبَيِّنَ لِلنَّاسِ ما نُزِّلَ الَيْهِمْ» (نحل/ ٤٤) ما اين ذكر [: قرآن‌] را بر تو نازل كرديم تا آنچه به سوى مردم نازل شده است، برايشان روشن سازى. ٣- زعامت سياسى: اداره حكومت اسلامى در همه زمينه‌ها، اعم از اجرا، قضاوت، سياست، تدبيرهاى نظامى مانند جنگ و صلح و ديگر امور مربوط به حكومت برعهده پيامبر صلى الله عليه و آله بوده و آن حضرت به‌گونه‌اى مستقيم و گاه با نصب افرادى خاص، زعامت حكومت اسلامى را برعهده داشته است. اكنون براى آشكار ساختن اختلاف ميان شيعيان و سنيّان يادآور مى‌شويم كه وظيفه نخست از نظر هر دو گروه ويژه پيامبر صلى الله عليه و آله است و هيچ يك از آنان امام را داراى چنين وظيفه‌اى نمى‌داند؛ زيرا پس از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله رشته نبوّت پايان يافت و وحى‌اى ديگر براى ابلاغ نازل نگشت و نمى‌گردد. شيعيان، امام را عهده‌دار وظيفه دوم (تفسير و تبيين وحى و مرجعيت دينى) و وظيفه سوم (زعامت سياسى) مى‌دانند، در حالى كه اهل سنّت، امام را تنها عهده‌دار وظيفه سوم (زعامت سياسى) مى‌دانند. طرح شعار انحرافى «حَسْبُنا كِتابُ اللَّهِ» پس از رسول خدا صلى الله عليه و آله نيز براى آن بود كه بگويند مسلمانان به كسانى كه همچون خود پيامبر صلى الله عليه و آله از جايگاه عصمت همه جانبه برخوردارند و قرآن و سنت را به درستى و راستى تفسير مى‌كنند نيازى ندارند. آنان از اين رهگذر مى‌خواستند با نفى ضرورت پيروى از امامان اهل بيت عليهم السلام راه را براى هرگونه تفسير و برداشت از قرآن و سنّت بگشايند و كار را به جايى برسانند كه نصوص متقن دينى را رها سازند و به اجتهادات شخصى و استحسانات عقلى خويش بسنده كنند. بنابراين، اختلاف بنيادين در اين است كه آيا امامت نيز مانند نبوّت داراى شأن مرجعيت و تبيين و تفسير متون دينى هست و آيا اين وظيفه تنها بر عهده امام با ويژگى‌