آيين باستانى هندو نيز داراى خدايانى سه‌گانه است: بَرَهْما (خداى ايجاد كننده)، شيوا (خداى ميراننده) و ويشنو (خداى حفظ كننده) و «١» خدايان سه‌گانه مصرى عبارتند از: اوزيريس (خداى پدر، ربّ النوع خورشيد غروب كننده)، ايزيس (خداى همسر يا مادر، ربّ‌النوع آسمان و ماه) و هوروس (خداى پسر، رب‌النوع خورشيد طلوع كننده). «٢» تثليث مسيحى‌ در مسيحيت تحريف شده نيز تثليث ريشه دوانده است. «اب، ابن و روح‌القدس» مظاهر و اسامى خدايان سه‌گانه‌اند. در اعتقاد نامه نيقيّه، اين باور به صورت زير تقرير شده است: ما به خداى واحد، پدر قادر مطلق، خالق همه چيزهاى پيدا و ناپيدا اعتقاد داريم و به خداوند واحد، عيسى مسيح، پسر خدا، كه از پدر بيرون آمده، فرزند يگانه و مولود از او كه از ذات پدر است. خدا از خدا، نور از نور، خداى حقيقى از خداى حقيقى، كه موارد است نه مخلوق از يك ذات با پدر كه به‌وسيله او همه چيز وجود يافت. آنچه در آسمان و زمين است و براى خاطر ما آدميان و براى نجات ما نزول كرد و مجسم شد و انسانى گرديد و رنج برد و دفن گرديد و روز سوم برخاست و به آسمان صعود كرد و خواهد آمد تا زندگان و مردگان را داورى كند و [نيز ايمان داريم‌] به روح القدس، خداى ربّ و حياتبخش كه از پدر سرچشمه گرفت و با پدر و پسر يكجا مدح و پرستش مى‌شود. لعنت باد بر كسانى كه مى‌گويند زمانى بود كه او [عيسى وجود نداشت‌] و يا آن كه پيش از آن كه وجود يابد، نبود. يا آن كه از نيستى به هستى آمد و بر كسانى كه اقرار مى‌كنند پسر خدا از ذات يا جنس ديگرى است و يا آن كه پسر خدا مخلوق و يا قابل تغيير و تبديل است. «٣» مسيحيان تثليث را با توحيد سازگار مى‌پندارند و در تبيين تثليث در عين توحيد مى‌گويند: دريافت ما از طبيعت واحد خداى سه گانه چنين است: به خداى واحد ايمان داريم كه طبيعت او بر سه صفت استوار است: خداى يكتا خود را به عنوان آفريدگار توانا و مولاى حيات آشكار مى‌سازد. مسيحيان او را «پدر» يا «پدر ما» مى‌خوانند. همو پيام يا