انديشه دينى - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٥٨
طبيعى واگذاردن امور جامعه فقط به او سزاوار است و رسول خدا بايد او را به عنوان صالحترين فرد براى تصدى زعامت جامعه معرفى نمايد و مردم هم به حكم مسلمان بودن موظف به اطاعت از او مىباشند.
براى آگاهى بيشتر از جايگاه والاى امامت در مذهب شيعه و اين كه چرا شيعيان امام را چنين ارجمند مىشمارند، به رواياتى از معصومين عليهم السلام مىنگريم كه از هر سخنى ديگر سودمندتر و ارزندهترند. پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله مىفرمايد:
«انَا مَدينَةُ الْعِلْمِ وَ عَلِىٌّ بابُها» «١»
من شهر دانشام و على عليه السلام دروازه آن است.
نيز در حديث متواتر ثقلين مىفرمايد:
«انّى تارِكٌ فيكُمُ الثِّقْلَيْنِ ما انْ تَمَسَّكْتُمْ بِهِما لَنْ تَضِلُّوا بَعْدى، كِتابَ اللَّهِ وَ عِتْرَتى اهْلَ بَيْتى لَنْ يَفْتَرِقا حَتَّى يَرِدا عَلَىَّ الْحَوْضَ» «٢»
من دو چيز گرانسنگ در ميان شما مىگذارم. تا آن گاه كه به آن دو تمسّك جوييد، گمراه نخواهيد شد؛ كتاب خدا و عترت؛ يعنى اهل بيتام. اين دو از هم جدا نمىشوند تا اين كه بر سر حوض [كوثر] بر من درآيند.
امام رضا عليه السلام درباره جايگاه امامت در حفظ دين مىفرمايد:
از جمله دلايل لزوم تعيين «اولى الامر» آن است كه اگر خداوند امامى كه متصدّى، امين، نگهبان و نگهدارنده [ى دين] باشد، برنگزيند، دين مندرس مىشود و از بين مىرود و سنّت و احكام الهى دگرگون مىگردد، بدعتگزاران بر آن مىافزايند و بىدينان از آن مىكاهند و آن را بر مسلمانان مشتبه مىسازند؛ زيرا ما دريافتهايم كه مردم كامل نيستند و دچار كمبود و نيازمند [علم و آگاهى] اند، وانگهى، آنان گروههايى گوناگونند و خواستههايشان دگرگون است و مقاصدى مختلف دارند. پس اگر خداوند براى مردم سرپرستى برنگزيند كه حافظ آنچه باشد كه پيامبر صلى الله عليه و آله آورده است- چنان كه بيان