فصل دوم: اعجاز از موضوعات مهم درباره نبوّت، اعجاز و معجزه است؛ زيرا پيامبران عليهم السلام همراه با دعوت خويش، معجزه نيز ارائه كرده‌اند. البته معجزه اصطلاح متكلّمان است و قرآن كريم اين پديده را «آيه» و «بيّنه»، به معناى نشانه آشكار، خوانده است تا بفهماند كه پيامبران عليهم السلام براى اثبات ادّعاى خود، آياتى از خويش ظاهر ساخته‌اند تا مردم آنان را باور كنند و به راه و مرامشان ايمان آورند و دستورهاى دينى و الهى را به اجرا بگذارند و در نتيجه، به هدايت و سعادت حقيقى دست يابند. تعريف معجزه‌ معجزه كارى است برخلاف عادت، به وسيله شخص مدّعى نبوّت انجام مى‌شود؛ به‌گونه‌اى كه ديگران از انجام مانندش عاجز باشند. «١» در تعريف بالا به سه ويژگى مهم معجزه اشاره شده است كه به صورت تفكيكى عبارتند از: الف- پديده خارق‌العاده‌اى كه از راه اسباب عادى و متعارف پديد نمى‌آيد. ب- اين پديده خارق‌العاده به عنوان سند نبوّت تنها از پيامبران عليهم السلام ظهور مى‌كند. ج- ديگران از آوردن مانند آن ناتوانند. استاد شهيد مرتضى مطهرى درباره مطالب اخير يادآور شده است كه منظور آن نيست كه معجزه حدّ اعلاى اثرى است كه ديگران مى‌توانند مانند آن را با درجه‌اى‌