آلبرشت ريچل (١٨٢٢- ١٨٨٩ م.) متفكّر آلمانى، كه به انديشه وحى غير زبانى معتقد بوده است، مى‌گويد: خداوند وحى فرستاده است، ولى نه با املاى يك كتاب معصوم، بلكه با حضور خويش در حيات مسيح و ساير پيامبران بنى‌اسرائيل. «١» كارل بارت، متكلّم پروتستان سويسى (١٨٨٦- ١٩٦٨ م) نيز مى‌نويسد: خداوند يك سلسله دانش‌هاى غيبى مكشوف نمى‌سازد، بلكه خودش را مكشوف مى‌كند. وحى اصلى همانا شخص مسيح است، كلمة الله در هيأت انسانى. «٢» از نظر كسانى كه به اين ديدگاه اعتقاد دارند، كتاب مقدّس مسيحيان، نوشته‌هايى است كه نويسندگان آنها با حلول روح القدس در جانشان و الهام‌گيرى از او، دست بر قلم برده‌اند و به عبارت ديگر، آنها شهود خود از واقعه وحيانى (يعنى انكشاف الهى در وجود مسيح عليه السلام) را به الفاظ درآورده‌اند و اگر تأليفات مقدّس با يكديگر اختلاف و تناقض دارند، به اين دليل است كه هر يك از نويسندگان، دريافت‌ها و تجربه‌هاى خويش را به حسب ويژگى‌هاى فردى خود تقرير و تأليف كرده‌اند و از اين رو، اختلاف پديده آمده است. «٣» توماس ميشل درباره كتاب‌هاى مقدّس مى‌نويسد: مسيحيان معتقدند كه خداوند كتاب‌هاى مقدّس را به وسيله مؤلّفانى بشرى نوشته است و براساس اين اعتقاد مى‌گويند كه كتاب‌هاى مقدّس يك مؤلّف الهى و يك مؤلّف بشرى دارند. به عبارت ديگر، مسيحيان معتقدند كه خدا كتاب مقدّس را به‌وسيله الهامات روح القدس تأليف كرده و براى اين منظور مؤلّفانى از بشر را براى نوشتن آنها برانگيخته و آنان را در نوشتن به گونه‌اى يارى كرده كه فقط چيزهايى را كه او مى‌خواسته است، نوشته‌اند. «٤» بررسى ديدگاه حضورى در وحى: بر ديدگاه غير زبانى و حضورى اشكالاتى مهم وارد