توضیح المسائل (علوی) - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ١٤٦ - لباس نمازگزار

مواردى كه لازم نيست بدن ولباس نمازگزار پاك باشد

مسأله ٨٥٦- در سه صورت كه تفصيل آنها بعداً گفته مى‌شود، اگر بدن يا لباس نمازگزار نجس باشد، نماز او صحيح است:

اوّل آن كه به واسطه زخم يا جراحت يا دملى كه در بدن اوست، لباس يا بدنش به خون آلوده شده باشد.

دوم آن كه بدن يا لباس او به مقدار كمتر از درهم (كه تقريباً به اندازه گودى كف دست است) به خون آلوده باشد.

سوم آن كه ناچار باشد با بدن يا لباس نجس نماز بخواند و در دو صورت اگر فقط لباس نمازگزار نجس باشد، نماز او صحيح است:

اوّل آن كه لباس‌هاى كوچك او مانند جوراب وعرقچين نجس باشد.

دوم آن كه لباس زنى كه پرستار پسر بچه است نجس شده باشد واحكام اين پنج صورت مفصّلًا در مسائل بعد گفته مى‌شود.

مسأله ٨٥٧- اگر در بدن يا لباس نمازگزار، خون زخم يا جراحت يا دمل باشد، چنانچه طورى است كه آب كشيدن بدن يا لباس يا عوض كردن لباس براى بيشتر مردم سخت است و حتى اگر براى خود شخص هم سخت باشد، تا وقتى كه زخم يا جراحت يا دمل خوب نشده است، مى‌تواند با آن خون نماز بخواند، و همچنين است اگر چركى كه با خون بيرون آمده يا دوايى كه روى زخم گذاشته‌اند و نجس شده، در بدن يا لباس او باشد.

مسأله ٨٥٨- اگر خون بريدگى و زخمى كه بزودى خوب مى‌شود وشستن آن آسان است، در بدن يا لباس نمازگزار باشد، بايد پاك شود و با آن بدن يا لباس نمى‌تواند نماز بخواند و اگر نماز خواند نماز باطل است.

مسأله ٨٥٩- اگر جايى از بدن يا لباس كه با زخم فاصله دارد، به رطوبت زخم نجس شود، جائز نيست با آن نماز بخواند، ولى اگر مقدارى از بدن يا لباس كه معمولًا بر طوبت زخم آلوده مى‌شود، به رطوبت آن نجس شود، نماز خواندن با آن مانعى ندارد.