مسأله ١٧٩١- آنچه از منافع كسب در بين سال به مصرف خوراك و پوشاك و اثاثيه وخريد منزل و عروسى وجهيزيّه دختر وزيارت ومانند اينها مى‌رساند، در صورتى كه از شأن او زياد نباشد وزياده روى هم نكرده باشد، خمس ندارد.

مسأله ١٧٩٢- مالى را كه انسان به مصرف نذر وكفّاره مى‌رساند، جزء مخارج ساليانه است و نيز مالى را كه به كسى مى‌بخشد يا جائزه مى‌دهد، در صورتى كه از شأن او زياد نباشد، از مخارج ساليانه حساب مى‌شود.

مسأله ١٧٩٣- اگر انسان در شهرى باشد كه معمولًا هر سال مقدارى از جهيزيّه دختر را تهيّه مى‌كند، چنانچه در بين سال از منافع آن سال جهيزيّه بخرد، خمس آن را نبايد بدهد و اگر از منافع آن سال در سال بعد جهيزيّه تهيّه نمايد، بايد خمس آن را بدهد.

مسأله ١٧٩٤- مالى را كه خرج سفر حجّ وزيارتهاى ديگر مى‌كند، از مخارج سال حساب مى‌شود كه در آن سال شروع به مسافرت كرده، اگرچه سفر او با مقدارى از سال بعد طول بكشد.

مسأله ١٧٩٥- كسى كه از كسب وتجارت فائده‌اى برده، اگر مال ديگرى هم دارد كه خمس آن واجب نيست، مى‌تواند مخارج سال خود را فقط از فائده كسب حساب كند.

مسأله ١٧٩٦- اگر آذوقه‌اى كه براى مصرف سالش خريده، در آخر سال زياد بيايد، بايد خمس آن را بدهد و چنانچه بخواهد قيمت آن را بدهد، در صورتى كه قيمتش از وقتى كه خريده زياد شده باشد، بايد قيمت آخر سال را حساب كند.

مسأله ١٧٩٧- اگر از منفعت كسب پيش از دادن خمس اثاثيّه‌اى كه محتاج به آنها بوده و معمولًا عين آن باقى مى‌ماند براى منزل بخرد اگر احتياجش از آن برطرف شود، خمس ندارد و همچنين است زيور آلات زنانه، اگر وقت زينت كردن زن به آنها گذشته باشد هم خمس ندارد گرچه احتياط مستحبّ پرداخت خمس آنهاست.

مسأله ١٧٩٨- اگر در يك سال منفعتى نبرد، نمى‌تواند مخارج آن سال را از منعفتى كه در سال بعد مى‌برد كسر نمايد.

مسأله ١٧٩٩- اگر در اوّل سال منفعتى نبرد و از سرمايه خرج كند، و پيش از تمام شدن سال منفعتى به دستش آيد، مى‌تواند مقدارى را كه از سرمايه برداشته از منافع كسر كند.