توضیح المسائل (علوی) - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٢٨٣ - احكام روز&#١٧٢٨ مسافر

مسأله ١٧٢٣- اگر مرض انسان چند سال طول بكشد، بعد از آن كه خوب شد بايد قضاى رمضان آخر را بگيرد وبراى هر روز از سالهاى پيش يك مدّ كه تقريباً ده سير است، طعام يعنى گندم يا جو ومانند اينها به فقير بدهد.

مسأله ١٧٢٤- كسى كه بايد براى هر روز يك مدّ طعام به فقير بدهد، مى‌تواند كفّاره چند روز را به يك فقير بدهد.

مسأله ١٧٢٥- اگر قضاى روزه رمضان را چند سال تأخير بيندازد، بايد قضا را بگيرد وبراى هر روز يك مدّ طعام به فقير بدهد.

مسأله ١٧٢٦- اگر روزه رمضان را عمداً نگيرد، بايد قضاى آن را بجا آورد و براى هر روز دو ماه روزه بگيرد، يا به شصت فقير طعام بدهد، يا يك بنده آزاد كند و چنانچه تا رمضان آينده قضاى آن روزه را بجا نياورد، براى هر روز، بايد يك مدّ طعام بدهد.

مسأله ١٧٢٧- اگر روزه رمضان را عمداً نگيرد و در روز مكرر جماع كند، بنابر احتياط واجب كفّاره هم مكرر مى‌شود ولى اگر چند مرتبه كار ديگرى كه روزه را باطل مى‌كند انجام دهد، مثلًا چند مرتبه غذا بخورد، يك كفّاره كافى است.

مسأله ١٧٢٨- بعد از مرگ پدر، پسر بزرگتر بايد قضاى نماز و روزه پدر را به تفصيلى كه سابقاً بيان شد بجا آورد و همچنين است در قضاى روزه مادر بنابر احتياط مستحبّ چنانكه گذشت.

مسأله ١٧٢٩- اگر پدر غير ازروزه رمضان، روزه واجب ديگرى را مانند روزه نذر نگرفته باشد، احتياط واجب آن است كه پسر بزرگتر قضا نمايد و همچنين است روزه مادر بنابر احتياط مستحبّ.

احكام روزه مسافر

مسأله ١٧٣٠- مسافرى كه بايد نمازهاى چهار ركعتى را در سفر دو ركعت بخواند نبايد روزه بگيرد ومسافرى كه نمازش را تمام مى‌خواند، مثل كسى‌كه شغلش مسافرت، يا سفر او سفر معصيت است، بايد در سفر روزه‌بگيرد.