توضیح المسائل (علوی) - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٢٨٢ - احكام روز&#١٧٢٨ قضا

مسأله ١٧١٨- اگر به واسطه مرض، يا حيض يا نفاس روزه رمضان را نگيرد و پيش از تمام شدن رمضان بميرد، لازم نيست روزه‌هايى را كه نگرفته براى او قضا كنند.

مسأله ١٧١٩- اگر به واسطه مرضى روزه رمضان را نگيرد ومرض او تا رمضان سال بعد طول بكشد، قضاى روزه‌هايى را كه نگرفته بر او واجب نيست و بايد براى هر روز يك مدّ كه تقريباً ده سير است طعام يعنى گندم يا جو ومانند اينها به فقير بدهد اگر چه احتياط مستحبّ آن است كه بعد از صحّت، جمع بين قضاء وكفّاره نمايد ولى اگر به واسطه عذر ديگرى مثلًا براى مسافرت روزه نگرفته باشد وعذر او تا رمضان بعد باقى بماند روزه‌هايى را كه نگرفته بايد قضا كند و احتياط مستحبّ آن است كه براى هر روز يك مدّ طعام هم به فقير بدهد.

مسأله ١٧٢٠- اگر به واسطه مرضى روزه رمضان را نگيرد و بعد از رمضان مرض او برطرف شود ولى عذر ديگرى پيدا كند كه نتواند تا رمضان بعد قضاى روزه را بگيرد، بايد روزه‌هايى را كه نگرفته قضا نمايد و نيز اگر در ماه رمضان، غير مرض عذر ديگرى داشته باشد و بعد از رمضان آن عذر برطرف شود وتا رمضان سال بعد به واسطه مرض نتواند روزه بگيرد، روزه‌هايى را كه نگرفته بايد قضا كند وكفّاره در فرض اوّل مستحبّ است ولى بنابر احتياط واجب در فرض دوم لازم است.

مسأله ١٧٢١- اگر در ماه رمضان به واسطه عذرى روزه نگيرد و بعد از رمضان عذر او برطرف شود وتا رمضان آينده عمداً قضاى روزه ر انگيرد بايد روزه را قضا كند وبراى هر روز يك مدّ گندم يا جو ومانند اينها هم به فقير بدهد.

مسأله ١٧٢٢- اگر در قضاى روزه كوتاهى كند تا وقت تنگ شود و در تنگى وقت عذرى پيدا كند، بايد قضا را بگيرد وبراى هر روز يك مدّ گندم يا جو ومانند اينها به فقير بدهد، ولى اگر موقعى كه عذر دارد، تصميم داشته باشد كه بعد از برطرف شدن عذر، روزه‌هاى خود را قضا كند و پيش از آن كه قضا نمايد در تنگى وقت عذر پيدا كند، بايد قضاى او را بگيرد و احتياط واجب آن است كه براى هر روز هم يك مدّ طعام به فقير بدهد.