توضیح المسائل (علوی) - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ١٧٤ - ركوع

مسأله ١٠٤١- اگر پيش از آن كه به مقدار ركوع خم شود وبدن آرام گيرد عمداً ذكر ركوع را بگويد، نمازش باطل است.

مسأله ١٠٤٢- اگر پيش از تمام شدن ذكر واجب، عمداً سر از ركوع بردارد نمازش باطل است و اگر سهواً سر بر دارد، چنانچه پيش از آن كه از حال ركوع خارج شود يادش بيايد كه ذكر ركوع را تمام نكرده، بايد در حال آرامى بدن دوباره ذكر را بگويد، و اگر بعد از آن كه از حال ركوع خارج شد يادش بيايد، نماز او صحيح است.

مسأله ١٠٤٣- اگر نتواند به مقدار ذكر در ركوع بماند، احتياط واجب آن است كه بقيّه آن را درحال برخاستن بگويد به قصد قربة مطلقة ورجاءً.

مسأله ١٠٤٤- اگر به واسطه مرض ومانند آن، در ركوع آرام نگيرد نماز صحيح است ولى بايد پيش از آن كه از حال ركوع خارج شود، ذكر واجب يعنى «سُبْحانَ رَبِّيَ العَظيمِ وَبِحَمْدِهِ» يا سه مرتبه «سُبْحانَ اللَّه» بگويد.

مسأله ١٠٤٥- هرگاه نتواند به اندازه ركوع خم شود، بايد به چيزى تكيه دهد و ركوع كند و اگر موقعى هم كه تكيه داده، نتواند بطور معمول ركوع كند، بايد به هر اندازه مى‌تواند خم شود و اگر هيچ نتواند خم شود، بايد موقع ركوع بنشيند و نشسته ركوع كند و احتياط واجب آن است كه نماز ديگرى هم بخواند و براى ركوع در حال ايستادن آن با سر اشاره نمايد.

مسأله ١٠٤٦- كسى كه مى‌تواند ايستاده نماز بخواند، اگر درحال ايستاده يا نشسته نتواند ركوع كند، بايد ايستاده نماز بخواند و براى ركوع با سر اشاره كند و اگرنتواند اشاره كند، به نيّت ركوع چشم‌ها را هم بگذارد وذكر آنها را بگويد و به نيّت برخاستن از ركوع، چشم‌ها را باز كند و اگر از اين هم عاجز است، بايد در قلب نيّت ركوع كند و ذكر آن را بگويد.

مسأله ١٠٤٧- كسى كه نمى‌تواند ايستاده يا نشسته ركوع كند و براى ركوع فقط مى‌تواند در حالى كه نشسته است كمى خم شود، يا در حالى كه ايستاده است با سر اشاره كند، بايد نشسته نماز بخواند و براى ركوع ولو كمى مى‌تواند خم شود و احتياط مستحبّ آن است كه نماز را تكرار كند و ايستاده و با اشاره سر بخواند.