توضیح المسائل (علوی) - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ١٣٧ - پوشانيدن بدن در نماز

مسأله ٧٩٨- موقعى كه انسان قضاى سجده فراموش شده يا تشهّد فراموش شده را بجا مى‌آورد، بلكه بنابر احتياط در موقع سجده سهو هم بايد خود را مثل موقع نماز بپوشاند.

مسأله ٧٩٩- اگر انسان عمداً در نماز عورتش را نپوشاند، نماز باطل است و همچنين اگر از روى ندانستن مسأله بوده باشد، نماز او باطل است.

مسأله ٨٠٠- اگر در بين نماز بفهمد كه عورتش پيداست، بايد آن را بپوشاند و احتياط مستحبّ آن است كه نماز را تمام كند و دوباره بخواند، ولى اگر بعد از نماز بفهمد كه در نماز عورت او پيدا بوده، نمازش صحيح است.

مسأله ٨٠١- اگر در حال ايستاده لباسش عورت او را مى‌پوشاند ولى ممكن است در حال ديگر مثلًا در حال ركوع وسجود نپوشاند، چنانچه موقعى كه عورت او پيدا مى‌شود به وسيله‌اى غير از دست آن را بپوشاند، نماز او صحيح است، ولى احتياط مستحبّ آن است كه با آن لباس نماز نخواند.

مسأله ٨٠٢- انسان مى‌تواند در نماز خود را بعلف وبرگ درختان بپوشاند، ولى احتياط مستحبّ آن است موقعى خود را با اينها بپوشاند كه چيز ديگرى‌نداشته باشد.

مسأله ٨٠٣- بنابر احتياط واجب انسان در حال ناچارى هم نمى‌تواند در نماز خود را با گِل بپوشاند پس احتياط واجب آنست كه يك نماز با گِل خود را بپوشاند و يك نماز ديگر هم با حالات برهنه بجا آورد.

مسأله ٨٠٤- اگر چيزى ندارد كه در نماز خود را با آن بپوشاند، چنانچه احتمال دهد كه پيدا مى‌كند، بايد نماز را تأخير بيندازد و اگر چيزى پيدا نكرد در آخر وقت مطابق وظيفه‌اش نماز بخواند و اگر نماز در اوّل وقت خواند وعذر او مستمرّ شد، نماز او صحيح است ولى احتياط مستحبّ قضا نمودن است.

مسأله ٨٠٥- كسى كه مى‌خواهد نماز بخواند، اگر براى پوشاندن خود حتّى برگ درخت وعلف نداشته باشد يا چاله‌اى هم كه در آن بايستد پيدانكند، واحتمال هم ندهد كه تا آخر وقت چيزى پيدا كند كه خود را با آن بپوشاند، در صورتى كه احتمال‌