إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٥٤ - فصل«قسمتى از مناقب و مفاخر آن سرور»

ترا از نورم آفريدم و على را از نور تو آفريدم او را برازهاى نهانى دل تو آگاه كردم من كسى را بسوى دل تو دوست‌تر از على بن ابى طالب پيدا نكردم سپس ترا با زبان على مخاطب قرار دادم تا دلت آرام بگيرد.

و از جمله فضائل آن سرور است آنچه كه در باره‌ى دوستى او و وعيد بر دشمنى او نقل شده كه از آن جمله است آنچه را كه صاحب فردوس از معاذ او از نبى اكرم روايت كرده كه فرمود دوستى على بن ابى طالب حسنه‌ايست كه با آن گناهى زيان نميرساند و دشمنى على بن ابى طالب گناهى است كه با آن دشمنى هيچ ثوابى فائده ندارد خوارزمى نيز روايت كرده اين فضيلت را در كتاب مناقبش از كتاب فردوس.

نيز از ابن عباس: او گفت كه رسول خدا بسوى على بن ابى طالب ٧ نگاه كرد سپس باو فرمود: تو بزرگ دنيا و آخرتى هر كس ترا دوست دارد همانا مرا دوست داشته و دوست من دوست خداست و هر كس ترا دشمن دارد همانا مرا دشمن داشته و دشمن من دشمن خدا است پس واى بر آن كس كه ترا بعد از من دشمن دارد.

و نيز از كتاب فردوس از ابن عباس است همانا او گفت كه رسول خدا فرموده شبى كه مرا بآسمان پرواز دادند بر در بهشت ديدم كه نوشته شده‌

لا اله الا اللَّه محمّد رسول اللَّه على حبيب اللَّه الحسن و الحسين صفوة اللَّه و فاطمه امة اللَّه‌[١]

و بر دشمنان آنان لعنت و نفرين خدا.

[١] نيست خدائى جز خداى يكتا محمد رسول خدا و على حبيب خدا و حسن و حسين برگزيدگان خدا و فاطمه كنيز خداست.