إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٩٦ - فصل«فضائل آن حضرت از طريق اهل بيت»

نكوهش‌كننده خدا و رسول خداست نافرمانى در فرمانهاى كوچك و بزرگ على در حد شرك است على باب اللهى است كه از آن در به بندگان چيزى بخشيده مى‌شود، او راهيست كه از هر كس از آن راه بيرون آيد گمراه است و نيز مانند فرمان على است فرمان ائمه و پيشوايانى كه بعد از على ٧ يكى را پس از ديگرى خداوند ركنهاى زمين قرار داده است.

اينان حجت‌هاى بالغه خداوند بر فراز و زير زمين‌اند مگر نميدانى كه امير المؤمنين ميفرمود: من بخش‌كننده‌ى بهشت و جهنم از طرف خداوند باشم من فرق گذارنده‌ى بزرگ ميان حق و باطلم من صاحب عصا[١] و امانتهاى پيامبرانم: همانا آنچنان كه حضرت محمّد بولايت من اقرار كرد روح الامين و تمام فرشتگان اقرار كردند آنچه را كه محمّد با خود داشت منهم داشتم و آنچه را كه او با خود داشت از طرف خداى سبحان بود.

همانا محمّد را پيش خوانند و حله كرامت پوشند و اوست اول كسى كه در قيامت سخن گويد و حرف زند منهم چنان باشم، و همانا صفاتى بمن بخشيده شد كه باحدى پيش از من ارزانى نشده من از حوادث دنيا و مرگ مردم آگاهم انساب و فصل الخطاب را دارايم بآسمان و جهان ملكوت بامر پروردگارم نگاه كردم چيزى از نظرم پنهان نماند.

بدوستى من دين اين امت را خدا كامل فرموده از امام باقر ٧ روايت شده كه فرمود دوستان آل على را دوست بدار اگر چه فاسق باشند و زناكار و دشمنان آنان را دشمن بدار اگر چه نماز بخوانند

[١] عصائى كه پيشانى‌ها را علامت‌گذارى ميكنند.