شرح مثنوى

تتمه شرح فروزانفر

تتمه دفتر اول

رفتن گرگ و روباه در خدمت شير به شكار

امتحان كردن شير گرگ را و گفتن كه پيش آى اى گرگ بخش كن صيدها را ميان ما

قصه آن كه در يارى بكوفت از درون گفت كيست؟ گفت منم، گفت چون تو توى در نمىگشايم هيچ كس را از ياران نمىشناسم كه او من باشد

صفت توحيد

ادب كردن شير گرگ را كه در قسمت بىادبى كرده بود

تهديد كردن نوح(ع) مرقوم را كه با من مپيچيد كه من روى پوشم با خداى مىپيچد در ميان اين به حقيقت، اى مخذولان

نشاندن پادشاهان صوفيان عارف را پيش روى خويش تا چشمشان بديشان روشن شود

آمدن مهمان پيش يوسف(ع) و تقاضا كردن يوسف از او تحفه و ارمغان

گفتن مهمان يوسف را كه آينهاى آوردمت ارمغان تا هر بار كه در وى نگرى روى خوب خود بينى مرا ياد كنى

مرتد شدن كاتب وحى به سبب آن كه پرتو وحى بر او زد آن آيت را پيش از پيغامبر

دعا كردن بلعم باعور كه موسى و قومش را از اين شهر كه حصار دادهاند بىمراد باز گردان

اعتماد كردن هاروت و ماروت بر عصمت خويش و آميزى اهل دنيا خواستن و در فتنه افتادن

باقى قصه هاروت و ماروت و نكال و عقوبت ايشان هم در دنيا به چاه بابل

به عيادت رفتن كر بر همسايه رنجور خويش

اول كسى كه در مقابله نص قياس آورد ابليس بود

در بيان آن كه حال خود و مستى خود پنهان بايد داشت از جاهلان

قصه مرى كردن روميان و چينيان در علم نقاشى و صورتگرى

پرسيدن پيغامبر

متهم كردن غلامان و خواجه تاشان مر لقمان را كه آن ميوههاى ترونده كه مىآورديم او خورده است

بقيه قصه زيد در جواب رسول

گفتن پيغامبر

باز گشتن به حكايت زيد

آتش افتادن در شهر به ايام عمر

خدو انداختن خصم در روى امير المؤمنين على(ع) و انداختن على شمشير را از دست

سؤال كردن آن كافر از على(ع) كه چون بر چون منى مظفر شدى شمشير را از دست چون انداختى

جواب گفتن امير المؤمنين كه سبب افكندن شمشير از دست چه بود در آن حالت

گفتن پيغامبر

تعجب كردن آدم(ع) از ضلالت ابليس و عجب آوردن

باز گشتن به حكايت امير المؤمنين على(ع) و مسامحت كردن او با خونى خويش

آمدن ركابدار على(ع) كه از بهر خدا مرا بكش و از اين قضا برهان

بيان آن كه فتح طلبيدن پيغامبر

گفتن امير المؤمنين على(ع) با قرين خود كه چون خدو انداختى در روى من نفس من جنبيد و اخلاص عمل نماند مانع كشتن تو آن شد

شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٧ - رفتن گرگ و روباه در خدمت شير به شكار

آن چه در درون داريد آشكار نمى‌كند.» شير چنان كه گفتيم در تعبير مولانا مظهر ولى كامل است و مشرف بر ضميرها.

بنا بر اين، وسوسه‌هايى را كه در دل همراهانش مى‌گذشت به ديده باطن مى‌ديد ولى به روى آنان نمى‌آورد.

ليك با خود گفت بنْمايم سزا		مر شما را اى خسيسان گدا

مر شما را بس نيامد راى من‌		ظنّتان اين است در اعطاى من‌

ب ٣٠٣٣- ٣٠٣٢ سزا: آن چه در خور است، كيفر.

بس نيامدن: كافى نبودن.

راى: انديشه، و مقصود انديشه والاى شير است در باره زير دستان.

ظَنّ: گمان.

اعطاء: بخشش.

دنيا پرستان از اينكه مى‌بينند اولياى حق بنا بر مصلحتها كه خود دانند و بر ديگران پوشيده است، گهگاه در مال دنيا تصرّفى مى‌كنند، اين تصرف بر آنان گران مى‌افتد و پندارند كه خواهند خود را بر ديگران مقدم دارند. چنان كه ذُو الخُويصِره هنگام بخشش غنيمتهاى جنگ حنين بر رسول ٦ خرده گرفت كه اى محمد ٦ بينم كار به عدالت نكردى. رسول فرمود: «اگر من عدالت نكنم چه كسى خواهد كرد.» (سيره ابن هشام، ج ٤، ص ١٤٤ و رك: المعجم المفهرس).

شير كه بر درون گرگ و روباه آگاه بود، از نيت بدى كه در دل داشتند بر آنان خشم گرفت كه شما كوته بينان ندانستيد بزرگان هيچ گاه از تربيت زير دستان غفلت ندارند، و حق آنان را فرو نگذارند. حال در انتظار آن چه سزايتان است بمانيد.