شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٦٢ - پرسيدن پيغامبر

ب ٣٥٣٠- ٣٥٢٨ حشر: گرد آوردن و در اينجا رستاخيز مقصود است.

نشر: پراكندن.

كسوف: گرفتن خورشيد.

نخل و بيد: استعارت از سعيد و شقى است.

ديگر بار رخصت مى‌خواهد تا آن چه را در روز رستاخيز آشكار خواهد شد باز گويد، پرده‌اى را كه بر آن حقيقت افكنده است بر دارد و نورى را كه در دل خود مى‌بيند بر ديگران بتاباند تا روشن‌تر از آن چه خورشيد مى‌نماياند سعيد و شقى را بشناساند.

ب ٣٥٣٤- ٣٥٣١ نقد: زر يا سيم خالص و مقصود مومن است. نقد قلب آميز: زر يا سيم مغشوش و مقصود منافق است.

دستها ببريده: مفسّران ذيل آيه: «... فَتَأْتُونَ أَفْواجاً» (نبأ، ١٨) از رسول خدا آورده‌اند كه «روز رستاخيز گروهى از جهنميان را آورند دست و پا بريده» (تفسير ابو الفتوح، كشف الاسرار، تفسير بيضاوى، مجمع البيان).

اصحاب شمال: دوزخيان. مأخوذ است از قرآن كريم: «وَ أَصْحابُ الشِّمالِ ما أَصْحابُ الشِّمالِ، فِي سَمُومٍ وَ حَمِيمٍ وَ ظِلٍّ مِنْ يَحْمُومٍ-» و اصحاب دست چپ چيستند، اصحاب‌