(محمد) و ابو محمد (امام عسكرى) ٧ در اين زمان مانند داستان اسماعيل و موسى ٧ فرزندان حضرت صادق ٧ است، و اين دو (در جريان امامت) مانند آن دو هستند (كه تا اسماعيل زنده بود برخى گمان ميكردند او پس از امام صادق ٧ امام خواهد بود، و با مردن او امامت در باره حضرت موسى تعيين شد).

پس ديدم امام هادى ٧ پيش از آنكه من چيزى بزبان آورم رو بمن كرده فرمود: آرى اى ابا هاشم خدا را در باره أبى محمد پس از أبى جعفر بدا حاصل شد نسبت بچيزى كه براى او روشن نبود (يعنى در باره امامت او) چنانچه در باره موسى پس از رفتن اسماعيل بدائى حاصل شد كه پرده از كار او برداشت، و اين جريان همان طور است كه در دل تو گذشت و گر چه اهل باطل بدشان آيد، ابو محمد (امام حسن عسگرى) ٧ فرزند من جانشين پس از من است و پيش او است هر علمى كه بدان نيازمند باشى و اسباب و ابزار كار امامت با او است.

(مترجم گويد: ظاهر اين حديث منافات با احاديث بسيارى دارد كه اسامى دوازده امام پيش از بدنيا آمدنشان ذكر شده و پيغمبر اكرم ٦ يك يك آنان را بنام و خصوصيات ذكر فرموده مانند حديث لوح و امثال اينها كه مرحوم سيد هاشم بحرانى (ره) كتابى جداگانه بنام «الانصاف في النص على الائمة الاثنى عشر من الاشراف» در اين باره تأليف كرده و اين حقير آن را بفارسى ترجمه كرده و اخيرا بطبع رسيد، و در آن كتاب متجاوز از سيصد و چهل حديث از شيعه و سنى نقل كرده كه نام دوازده امام در بسيارى از آنها ذكر شده، و اين حديث و يكى دو حديث ديگر نظير آن در ظاهر منافات با آن احاديث بسيار دارد، و براى رفع اختلاف و منافاتى كه ميان آنها بچشم ميخورد مجلسى (ره) و برخى ديگر توجيهاتى ذكر كرده‌اند كه برگشت همه آنها با مختصر اضافه از مترجم باين است كه مقصود از بدا در امثال اين حديث براى خداوند اين است كه مردم گمان نميكردند با بودن اسماعيل و ابو جعفر محمد بن على امامت پس از امام صادق و امام هادى عليهما السّلام بفرزندانشان حضرت موسى و حضرت عسكرى عليهما السّلام برسد، و اين يا بخاطر بزرگتر بودن ايشان يا ساير فضيلتهائى بوده كه در ايشان وجود داشته و با مردن ايشان پرده از روى كار برداشته شد و آنچه حقيقت امر بود بر مردم ظاهر گشت، و اين معنائى است كه از جمله «ما لم يكن يعرف له» و جمله «ما كشف به عن حاله» ظاهر گردد، و معنى بدا آن نيست كه قلم در اين باره تغيير كرد، و خود حضرت هادى نيز مطلب را آگاه نبود و اللَّه العالم).