ترجمه ارشاد شيخ مفيد - رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ٢٢٣ - باب(١٧) در بيان شمهاى از فضائل و مناقب و خصال پسنديده آن بزرگوار كه بدان وسيله برتريش بر ديگران آشكار شد

باب (١٧) در بيان شمه‌اى از فضائل و مناقب و خصال پسنديده آن بزرگوار كه بدان وسيله برتريش بر ديگران آشكار شد.

بدان كه حضرت موسى بن جعفر عليهما السّلام عابدترين مردمان زمان خود و فقيه‌ترين ايشان و باسخاوت‌تر و گرامى‌ترين مردمان آن زمان بود، و روايت شده كه آن حضرت نافله‌هاى شب را ميخواند و آنها را بنماز صبح متصل ميكرد، سپس تعقيب نماز ميخواند تا خورشيد بزند آنگاه بسجده ميرفت و مشغول بدعاء و حمد ميشد و سر بر نميداشت تا نزديك ظهر. و بسيار دعا ميكرد و ميگفت: «اللهم ان أسألك الراحة عند الموت و العفو عند الحساب» (يعنى بار خدايا از تو در خواست ميكنم راحتى و آسودگى هنگام مرگ و عفو و گذشت هنگام حساب را) و اين دعا را چند بار ميگفت، و از دعاهاى آن حضرت ٧ است كه ميگفت:

«عظم الذنب من عبدك فليحسن العفو من عندك» (يعنى گناه بنده‌ات بزرگ است، پس بايد گذشت و عفو تو نيز نيكو باشد) و از ترس خدا چندان ميگريست كه محاسنش از اشك چشمش تر ميشد.

و آن حضرت مهربانترين مردم بخانواده و خويشاوند خود بود، و از فقراى مدينه در شبها تفقد و نوازش ميفرمود، و زنبيلهائى كه در آن پول طلا و نقره و آرد و خرما بود براى ايشان مى‌برد و بآنان ميرساند و آنان نميدانستند از كجا مى‌آيد و چه كسى مى‌آورد.