ترجمه ارشاد شيخ مفيد - رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ٢٠٢ - فصل(١) عبد الله بن جعفر

دو دسته شدند، دسته از عقيده زنده بودن اسماعيل برگشته و معتقد بامامت محمد پسر اسماعيل شدند براى آنكه گمان كردند امامت در پدر او اسماعيل بود، و پسرش محمد پس از مرگ او سزاوارتر است بمقام امامت از برادرش موسى بن جعفر. و گروهى بهمان عقيده (يعنى عقيده) زنده بودن اسماعيل باقى ماندند و اين دسته اكنون بسيار اندك هستند كه نميتوان كسى از آنان نام برد، و اين دو دسته را اسماعيليه نامند، و آنچه اكنون از اين دو دسته معروف است همان دسته اول است كه ميگويند امامت پس از اسماعيل در ميان فرزندان او است تا روز قيامت.

[فصل (١) عبد الله بن جعفر]

و پس از اسماعيل عبد اللَّه بن جعفر از برادران ديگر خود بزرگتر بود و مقام و منزلت او نزد پدر مانند ديگر برادران نبود چون عبد اللَّه متهم بمخالفت در عقيده در باره امام صادق ٧ بود، و گويند:

با حشويه (كه طايفه از اهل سنت هستند و عقايد مخصوصى دارند) آميزش داشت و بمذهب مرجئه (آنان كه قائل بجبر هستند، و برخى گويد بهمه سنيان مرجئة گفته شود و معانى ديگرى نيز براى مرجئة كرده‌اند) متمايل بود.

و عبد اللَّه پس از پدر ادعاى امامت كرد و براى اثبات اين مدعا ببزرگتر بودنش از برادران ديگر استدلال مينمود و آن را دليل بر امامت خود قرار مى‌داد، و گروهى از اصحاب امام صادق ٧ ادعايش را پذيرفتند و پس از آنكه سستى مدعاى او را دريافته و نشانه‌هاى امامت را در موسى بن جعفر عليهما السّلام بديدند و كار آن حضرت بالا گرفت گروهى از ايشان از عقيده امامت عبد اللَّه دست كشيدند و معتقد بامامت حضرت موسى بن جعفر عليهما السّلام شدند و گروه بسيار كمى بر همان عقيده باقى ماندند و معتقدند بامامت عبد اللَّه بن‌