پا بر جا كرده و در مهد آرامش آرميده است. گرايش به دنيا كليد رنج است و جمع دنيا مركب ناراحتى. حسد، آفت دين است و آزمندى سبب افتادن در پرتگاه گناهان و موجب محروميّت. ستم به سوى مرگ مى‌راند، و آز گرد آورنده كاستى‌هاى معايب است. چه بسا آزى كه نقش بر آب گردد و اميدى كه تحقق نيابد و آرزويى كه به محروميت منجر شود و تجارتى كه به زيان انجامد. آگاه باشيد هر كه خود را چشم بسته در كارى اندازد، در معرض ناگواريهاى رسواكننده است، و چه بد گردنبندى است گردنبند گناه براى مؤمن.

اى مردم! همانا گنجى سودمندتر از دانش و عزّتى بالاتر از بردبارى و حسبى رساتر از ادب و نسبى زبون‌تر از خشم و جمالى زيبنده‌تر از خرد نيست. هيچ زشتى بدتر از دروغ نيست و هيچ نگاهبانى نگاهدارنده‌تر از خاموشى، و هيچ غائبى نزديك‌تر از مرگ نيست.

اى مردم! هر كه در عيب خود نگرد از عيب ديگران بگذرد، و هر كه به روزى خدا خشنود باشد به آنچه ديگران دارند افسوس نخورد. هر كه تيغ ستم از نيام برآورد بدان كشته گردد، و هر كه براى برادرش چاهى كند خويش در آن گرفتار آيد، و هر كه پرده ديگرى بدرد زشتى خودش هويدا گردد، و هر كه لغزش خويش را فراموش كند لغزش ديگران را بزرگ شمرد. هر كه انديشه خويش را خوش داشت گمراه شد، و هر كه با عقل خود بى‌نيازى جست، لغزيد. هر كه بر مردم كبر فروخت خوار شد، و هر كه نسبت به مردم سبكسرى كرد دشنام خورد، و هر كه با اوباش درآميخت كوچك شد، و هر كه بارى بر دوش گرفت كه تاب تحمّل آن را نداشت، درماند.

اى مردم! ثروتى سودمندتر از خرد و فقرى سخت‌تر از نادانى و پند دهنده‌اى رساتر از اندرز و عقلى چونان تدبير و عبادتى همچون تفكّر و پشتيبانى استوارتر از رايزنى و وحشتى سخت‌تر از خود محورى و ورعى چونان دست شستن از محرّمات و حلمى چونان صبر و سكوت، نيست.

اى مردم! ده سرشت آدمى از زبانش برخيزد: ١- گواهى كه از درون گزارش دهد ٢- حاكمى كه ميان مردم داورى كند ٣- سخنگويى كه به پاسخ پردازد ٤- شفاعت‌كننده‌اى كه حاجت بدو روا شود ٥- توصيف‌كننده‌اى كه هر چيز را معرفى كند ٦- فرمانده‌اى كه به‌