أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا[١]. و آنان همان كسانى هستند كه خدا به ولايت و فرمانبرى از ايشان دستور داده است. و آنها كه خدا از ولايت و طاعتشان نهى فرموده همان پيشوايان گمراهى هستند كه خدا در دنيا مقدّر فرموده بر امامان از خاندان محمّد صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم و اولياء اللَّه حكومت يابند، و در حكومتشان خدا و رسولش را معصيت كنند تا فرمان عذاب بر آنها محقق شود.

و تا عذاب بر آنان محقق شود، شما با محمّد صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم و پيامبران پيش از او باشيد. پس تدبّر كنيد در آنچه خدا در قرآن خود حكايت كرده است از گرفتارى پيامبرانش و پيروان مؤمن آنها، و سپس از خدا بخواهيد كه به شما در خوشى و ناخوشى و شدّت و راحتى، همان صبرى را بخشد كه بديشان بخشيده است.

مبادا با اهل باطل درافتيد و ستيزه جوييد، و بر شما باد هدايت صالحان، و وقار و آرامش و حلم و خشوع و ورع آنها از محرّمات خدا، و وفادارى و كوشش آنان در جلب رضايت خدا با عمل به طاعت او، زيرا اگر چنين نكنيد نزد خدا به مقام نيكان پيش از خود دست نيازيد.

بدانيد كه اگر خدا براى بنده‌اى خير بخواهد سينه‌اش را براى پذيرش اسلام بگشايد، و چون اين نعمت را بدو بخشيد زبانش به حق گويا گردد و بدان دل دهد و عمل كند، و هر گاه خدا اين همه را براى او گرد آورد اسلامش به كمال رسد، و اگر بر اين حال بميرد، مرده است چونان مسلمانى حقيقى. و اگر خدا به بنده‌اش خيرى نخواهد او را به خود واگذارد و دلتنگ و پريشان باشد، و اگر هم حق را بر زبان او راند دل بدان نبندد، و از آنجا كه دل بدان نبسته است خدا توفيق عمل بدو ندهد، و چون اين وضع براى او پديد آيد تا جايى كه بميرد نزد خدا منافق خواهد بود، و همان اعتراف زبان او به حق با آنكه خدايش توفيق دل دادن بدان و عمل كردن به آن به وى نداده، بر او حجّت گردد.

تقواى خدا در پيش گيريد و از او بخواهيد سينه شما را براى پذيرش اسلام بگشايد و زبانتان را حقگو گرداند، تا وقتى كه شما را مى‌ميراند در حالى كه شما بر حق قرار

[١]« و آنان را پيشوايانى قرار داديم كه به فرمان ما هدايت مى‌كردند»( سوره انبياء/ آيه ٧٣).