نيندازيد و كار را بر او دشوار مكنيد، همانا هر كه امام را به دشوارى افكند همان كسى است كه از پيروان صالح امام بدگويى مى‌كند؛ كسانى كه به فضل امام معترفند و بر اداى حقّش شكيبا و به حرمتش آشنا. بدانيد هر كه بدين جايگاه نزد امام فرود آيد امام را به دشوارى افكنده است و اما در اين هنگام پيروان صالح و كسانى را كه به فضل او اعتراف دارند و بر اداى حقّش شكيبايند و بر حرمتش آشنا به سبب ايجاد دشوارى براى امام، نفرينشان كند، و نفرين او از سوى خدا به رحمت بدل گردد، و لعنت خدا و فرشتگان و رسولان بر ايشان فرود آيد. آگاه باشيد اى مردمان كه دستور خدا در باره نيكان از پيش صادر شده است و فرمود: هر كه دوست دارد خدا را در حالى ملاقات كند كه مؤمن حقيقى است بايد خدا و رسول و مؤمنان را دوست بدارد و نزد خدا از دشمنانشان تبرّى جويد و هر چه از فضل آنها به وى رسد بپذيرد، زيرا هيچ فرشته مقرّب و پيامبرى و نه موجودات پائين‌تر از ايشان به كنه فضل آنها نرسد.

آيا نشنيده‌ايد كه خدا در برترى پيروان مؤمن امامان هدايتگر فرموده است: فَأُولئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَ الصِّدِّيقِينَ وَ الشُّهَداءِ وَ الصَّالِحِينَ وَ حَسُنَ أُولئِكَ رَفِيقاً[١].

اين بخشى از برترى پيروان امامان بود ديگر چه رسد به خود امامان و برترى‌شان! هر كه شاد مى‌شود از اينكه خدا ايمانش را كامل گرداند تا مؤمنى گردد حقيقى بايد تقواى خدا را با همان شرايطى كه براى مؤمنان قرار داده در پيش گيرد. همانا خدا همراه با دوست داشتن او و پيامبر و پيشوايان مؤمنان، برپا كردن نماز و پرداخت زكات و دادن قرض الحسنه و دورى از كارهاى زشت- خواه آشكار يا پنهان- را شرط كرده است، و نكته‌اى از محرّمات خدا نيست مگر آنكه تفسير شده و در سخن الهى آمده است. هر كس ميان خود و خدا به درگاه الهى مخلصانه ديندارى مى‌كند و به خود اجازه ندهد دستورى از اين‌

[١]« و كسانى كه از خدا و پيامبر اطاعت كنند، در زمره كسانى خواهند بود كه خدا ايشان را گرامى داشته‌[ يعنى‌] با پيامبران و راستان و شهيدان و شايستگانند، و آنان چه نيكو همدمانند»( سوره نساء/ آيه ٦٩).