اى بندگان خدا! به شما و خودم توصيه مى‌كنم تقواى خدايى را كه همه چيز را با دانش خود آغازيد و وعده‌گاه و بازگشت همه، فردا به درگاه اوست، و به دست اوست نابودى آنها و نابودى شما و گذشت روزگار و به سر رسيدن عمر و پايان يافتن اجل شما. اين دنيا از دست ما و شما برود چنانچه از دست پيشينيان شما رفت. پس اى بندگان خدا! تلاش خود را در اين دنيا به كار بنديد تا در روز كوتاه براى آن روز بلند آن توشه برگيريد، زيرا دنيا خانه تلاش است و آخرت سراى آرميدن و پاداش. پهلو از اين جهان تهى كنيد كه براستى فريبخورده كسى است كه فريفته دنيا گردد. هرگز دنيا در زمينه نهايت آرزوى خواستاران خود، كه بسيار دوستش دارند و بدان دل دهند و شيفته آنند از اين درنگذرد كه خداوند عزّ و جل فرموده: ... كَماءٍ أَنْزَلْناهُ مِنَ السَّماءِ فَاخْتَلَطَ بِهِ نَباتُ الْأَرْضِ مِمَّا يَأْكُلُ النَّاسُ وَ الْأَنْعامُ‌ ...[١].

با اينكه هيچ يك از شما در اين دنيا نعمتى به دست نياورد جز آنكه اشك و آهى برايش به بار آورد، و در سايه آسايش و امنيتى در نيايد جز آنكه از رسيدن بلاى خانمان‌براندازى يا دگرگون شدن نعمتى يا از دست رفتن عافيت و تندرستى، نگران و ترسان است. مرگ نيز در پى مى‌آيد و هراس بازداشتگاه قيامت و توقّف اجبارى در پيشگاه خداوند دادگر نيز، در پيش روست، و هر كس در آن جا بدان چه كرده پاداش بيند «تا كسانى كه بدى كردند كيفر خود را ببينند، و كسانى كه خوبى كردند پاداش نيك كار خود را بگيرند».

پس از خداى والانام بترسيد و به سوى رضوان خدا و انجام طاعت و تقرّب به او به هر چه در آن خشنودى اوست بشتابيد كه براستى او نزديك و اجابت‌كننده است. خداوند ما و شما را از كسانى قرار دهد كه بدان چه خداى دوست دارد عمل كنند و دورى گزينند از آنچه خشم و غضب خدا در آن است. سپس براستى كه بهترين داستانها و رساترين پندها

[١]« چونان بارانى كه از آسمان نازل كنيم تا بدان، هر گونه رستنيها از زمين برويد، چه آنها كه آدميان مى‌خورند و چه آنها كه چارپايان مى‌چرند»( سوره يونس/ آيه ٢٤).