ترجمه روضة کافي شيخ کليني - آژير، حميد رضا - الصفحة ٢٢٠ - خطبه ديگرى از امير المؤمنين عليه السلام در دل نبستن به دنيا
كبريايى يگانه و به هر گونه نعمت، يكتا. به عزّت خود چيره است و به قهر خود مسلّط. به نيروى خود منيع است و به توان خود مقتدر و به جبروت خود برتر از هر چيز. ستوده است به امتناع و احسانش. بخشنده است به عطا و فوايد شايانش. روزى فراوان دهد، و نعمت بيكران او را سپاسگزاريم به نعمتهايش و پياپى بودن آلائش؛ سپاسى كه برازنده عظمت و جلال اوست و فرازنده آلاء و كبريائش.
گواهى مىدهم كه نيست شايسته پرستشى جز او كه شريكى ندارد، آنكه در اوّليّت خود بر هر چيز پيشى دارد و در پايندگى بر همه چيز چيره است. همه خلق براى يگانگى و ربوبيّت او خاضعند و هم براى ازليّت ديرين او، و به پايانى ابديّتش سر فرود آوردهاند.
گواهى مىدهم كه محمّد صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم بنده و فرستاده و بهترين آفريده اوست. او را به دانش خود برگزيد و براى وحى خود انتخاب كرد و سرّ خود را به او سپرد و براى هدايت خلق خودش پسنديد، و به كار بزرگ نبوّت پايانى و پرتو افكنى بر نشانههاى دين خود و برنامههاى راه خويش، و كليد وحيش نماينده ساخت و وسيله باب رحمت خودش نمود. او را برانگيخت براى هنگام فترت رسولان و خموشى چراغ دانش و اختلاف ملّتها و گمراهى بشر از راه حق و نادانى به حضرت حق و كفر و انكار زندگى پس از مرگ و وعده رستخيز.
او را به تمامى مردم رسول فرستاد و رحمت جهانيان ساخت، بهمراه كتابى ارجمند كه آن را برترى داد و آيه آيه فرو فرستاد و روشن و آشكارش ساخت و عزيزش گردانيد و نگاهش داشت كه مبادا ز پيش يا پس باطلى بدان نفوذ كند، و تنزيلى بود از سوى خداوند حكيم ستوده.
در اين كتاب براى مردم مثلها زد و آياتى را زير و رو كرد شايد كه آنها تعقّل كنند.
حلال را در آن حلال و حرام را حرام شمرد، و در آن، دين را براى بندگانش قانون گردانيد تا هم عذرى باشد و هم بيمى، تا پس از ارسال رسولان، مردم بر خداوند، حجّت و بهانهاى نداشته باشند و وسيله ابلاغ به مردم خداپرست گردد. او هم تبليغ رسالت كرد و در راه خدا به جهاد برخاست و تا دم مرگ او را پرستيد، درود و سلام فراوان خدا بر